Δυνατότητες και προοπτικές διακρατικής συνεργασίας στη Μεσόγειο για τη διαχείριση των φυσικών καταστροφών. Εστιάζοντας στην Ευρω-Μεσογειακή συνεργασία, μέσα από τις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Γαλλίας

Η εργασία έχει στόχο να μελετήσει τις δυνατότητες της διακρατικής συνεργασίας στη Μεσόγειο για τη διαχείριση φυσικών καταστροφών, εστιάζοντας στην Ευρω-Μεσογειακή Συνεργασία και δίνοντας έμφαση στις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Γαλλίας. Έπειτα από μία εισαγωγή στο θέμα και τους βασικούς ορισμούς, αναλύεται διεξοδικά το πλαίσιο της Μεσογείου υπό τις τέσσερις βασικές του διαστάσεις ανάλυσης (γεωγραφική, περιβαλλοντική, θεσμική και πολιτική). Στη συνέχεια εισάγεται η έννοια των φυσικών καταστροφών με έμφαση στην ανάγκη πρόληψης και μετριασμoύ τους. Σημαντικό στοιχείο στην ανάλυση, θα αποτελέσουν οι πολιτικές προσαρμογής στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη Μεσόγειο, μιας και το φαινόμενο αποτελεί μεταξύ άλλων και γενεσιουργό αιτία καταστροφών σε αρκετές χώρες της περιοχής. Έπειτα μελετάται το θεσμικό πλαίσιο αναπτυξιακής συνεργασίας υπό το πρίσμα της Ευρω-Μεσογειακής Συνεργασίας και της εξέλιξης της, με ιδιαίτερη έμφαση στον πρώτο πυλώνα που αφορά τον πολιτικό διάλογο και την ασφάλεια. Παράλληλα, αναλύεται ο ευρωπαϊκός μηχανισμός πολιτικής προστασίας και η λειτουργία του σήμερα, σ’ ένα περιβάλλον συνεχών προκλήσεων συνεργασίας για την από κοινού και καλά συντονισμένη προσπάθεια αποτελεσματικής διαχείρισης εκτάκτων αναγκών από φυσικά και ανθρωπογενή αίτια. Ζητούμενο είναι παράλληλα να παρουσιαστεί η λειτουργία του Ταμείου Αλληλεγγύης της Ε.Ε., σε μία προσπάθεια να συσχετιστεί η αντιμετώπιση των καταστροφών με τις γενικότερες πολιτικές συνοχής για τη μείωση του αναπτυξιακού χάσματος. Η διακρατική συνεργασία και οι συγκεκριμένες δράσεις και πολιτικές για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών απασχολούν τη συνέχεια της εργασίας, όπου η δομή και η λειτουργία της Πολιτικής Προστασίας τίθεται στο μικροσκόπιο, ενώ παράλληλα παρουσιάζονται και οι περιπτώσεις συνεργασίας των δύο χωρών. Η εργασία ολοκληρώνεται με προτάσεις για περαιτέρω ενίσχυση της διακρατικής συνεργασίας στον τομέα αυτό, προκειμένου ο κίνδυνος για αμφισβήτηση του περιβαλλοντικού κεκτημένου να μην καταστεί κίνδυνος για τη βιώσιμη ανάπτυξη στη Μεσόγειο.