Ο διαχρονικός ρόλος της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο ως παράγοντας πολιτισμού και σταθερότητας

Η Μεσόγειος από την αρχαιότητα θεωρούνταν ως το κέντρο της γης, τουλάχιστον του τότε γνωστού κόσμου, ενώ η γεωπολιτική και γεωστρατηγική αξία της θαλάσσιας περιοχής της Ανατολικής Μεσόγειου παρέμενε, ανά τους αιώνες, τεράστια. Με την παρούσα εργασία, επισημαίνονται και αναδεικνύονται εκείνα τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η Ελλάδα αποτελεί διαχρονικά έναν συστατικό δρώντα στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω της σταθερότητας που αποπνέει, εκμεταλλευόμενη κυρίως την μακραίωνη πολιτισμική της κληρονομιά. Για τη στοιχειοθέτηση της παραπάνω θέσης, στο Κεφάλαιο 1, αναλύεται η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία δεσπόζουν ως «πυλώνες» το Αιγαίο Πέλαγος, η Κρήτη και η Κύπρος, που όλες μαζί δημιουργούν ένα «τριγωνικό σύμπλοκο» πάνω στο οποίο «εδράζεται» ουσιαστικά η «γέφυρα» της Ανατολικής Μεσογείου, που ενώνει τον Ινδικό με τον Ατλαντικό Ωκεανό αλλά και τη Μαύρη Θάλασσα. Η ανάδειξη της Ελλάδας, ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τεκμηριώνεται στο Κεφάλαιο 2, μέσω της σταθερής παρουσίας της Ελλάδας στη περιοχή μέσα στο βάθος της ιστορίας, των σχέσεων που αναπτύσσει με τα κυριότερα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και των δυνατότητων που προσδίδει η συμμετοχή της Ελλάδας στους ισχυρότερους Διεθνείς Οργανισμούς, ταυτόχρονα με τις συμμαχίες με παγκόσμιους δρώντες στην περιοχή, όπως η Γαλλία και οι ΗΠΑ, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές ιδέες, νοοτροπία, ιδανικά αλλά και σχέδια για το μέλλον αυτής της περιοχής. Εξετάζονται επιπλέον παράγοντες σκληρής και έξυπνης ισχύος, όπως η στρατιωτική ισχύς, η ναυτική διπλωματία και η θαλάσσια ισχύς, αλλά και η οικονομική δυναμική, οι οποίες δημιουργούν ευνοϊκές προοπτικές ώστε η Ελλάδα να καταστεί ενεργειακός κόμβος αλλά και παραγωγός Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο αναδεικνύονται οι παράγοντες που καθιστούν την Ελλάδα, τον πολιτισμικό φάρο που φωτίζει διαχρονικά την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αναλύεται η επίδραση του πολιτισμού στη στρατηγική κουλτούρα της Ελλάδας και εξετάζονται επίσης ο θεσμός της δημοκρατίας και οι πολιτικές αξίες αυτής, που η Ελλάδα πρεσβεύει ως διαχρονικό κληροδότημα από την αρχαιότητα έως σήμερα. Τέλος, γίνεται ανάλυση των δυνατοτήτων που παρέχει η «ήπια ισχύς» της Ελλάδας. Οι κυριότεροι πυλώνες ήπιας ισχύος που αναπτύσσονται είναι η Πολιτιστική Διπλωματία, η Θρησκευτική Διπλωματία καθώς και ο τομέας του τουρισμού, ενώ αναδεικνύονται η εστιασμένη στον ανθρωπισμό ελληνική μεταναστευτική πολιτική και ο διαχρονικός σεβασμός της μοναδικής μειονότητας που υφίσταται στην Ελλάδα, της μουσουλμανικής. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την αναλυτική επισκόπηση και ανάλυση των προαναφερθέντων, αποδεικνύουν πως η Ελλάδα από την αρχαιότητα έως και σήμερα προάγει την ευημερία, την ανάπτυξη και την ειρηνική συνύπαρξη με τους υπόλοιπους λαούς, συμβάλλοντας κατ’ επέκταση στη σταθερότητα της περιοχής και φωτίζοντας ως πολιτισμικός φάρος, μέσα από τη διάδοση του πολιτισμού και την ελληνική κουλτούρα της, τα λοιπά κράτη της της Ανατολικής Μεσογείου. Στις μέρες μας, η Ελλάδα αποτελεί και θα συνεχίσει να αποτελεί ένα σταθεροποιητικό παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο, μέσω της σύγχρονης και αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας, τις δημοκρατικές αξίες και θεσμούς που πρεσβεύει αλλά και μέσα από τη διεθνή εικόνα της χώρας, στην οποία κυριαρχεί ο σεβασμός στις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, ο ανθρωπισμός και η συμφιλίωση και η συνεργασία μεταξύ των λαών.