Η Ρωσική Υψηλή Στρατηγική κατά τη περίοδο της προεδρίας του Βλαδίμηρου Πούτιν

Η υψηλή στρατηγική αποτελεί τη «θεωρία ενός κράτους για το πώς να μεγιστοποιήσει την ασφάλεια του» (Platias and Koliopoulos, 2009: 14). Επρόκειτο, κατά αυτό τον τρόπο, για τη φόρμουλα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, για την εξυπηρέτηση των βασικών εθνικών συμφερόντων. Τα τελευταία καθορίζονται επίσης, από τις αναδυόμενες ευκαιρίες και απειλές, που πηγάζουν από το εκάστοτε «στρατηγικό» περιβάλλον. Το σύνολο των ευκαιριών και απειλών στα πλαίσια του μεταψυχροπολεμικού στρατηγικού περιβάλλοντος, αποτέλεσε τη βάση της ρωσικής φόρμουλας που διαμορφώθηκε στα πλαίσια της προεδρίας του Βλαδίμηρου Πούτιν. Ειδικότερα, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ανέδειξε την ανάγκη της ανοικοδόμησης της κρατικής κυριαρχίας στο εγχώριο και στο διεθνές περιβάλλον. Η κρατική ανασυγκρότηση των πρώτων ετών (2000-2012), καθώς και ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης υπήρξαν απαραίτητα, αφενός για την αντιμετώπιση των εγχώριων προκλήσεων, και αφετέρου για την επίλυση των διεθνών και περιφερειακών απειλών, μέσω της αναβάθμισης του διεθνούς και περιφερειακού ρόλου της χώρας. Για την ενίσχυση του εν λόγω ρόλου, η ρωσική φόρμουλα συμπεριέλαβε επίσης, τους στόχους εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, καθώς και τις γεωπολιτικές προτεραιότητες, καλύπτοντας τέσσερις βασικές περιοχές: το εγγύς εξωτερικό, τη Δύση, την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Οι συγκεκριμένες περιοχές, αντικατοπτρίζουν τους στόχους της ρωσικής ηγεσίας, για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων και την αντιμετώπιση των απειλών. Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό συστατικό της ανωτέρω φόρμουλας, αποτέλεσε η αξιοποίηση των εργαλείων της «σκληρής» και «ήπιας» ισχύος. Η ισχύς αποτέλεσε βασικό μέσο για την υποστήριξη των ανωτέρω, αντανακλώντας συγχρόνως τις επιπτώσεις και τους περιορισμούς, που ενέχει η τυχόν ανεπάρκεια της η οποία στη περίπτωση της Ρωσίας αντικατοπτρίζεται στην αδύναμη εγχώρια οικονομική ανάπτυξη. Η τελευταία, αποτελεί σημαίνον ανάχωμα, τόσο στην επίτευξη των προαναφερθέντων στόχων, όσο και στη μεγιστοποίηση της ισχύος που αποτελεί επίσης βασικό ζητούμενο στα πλαίσια του σύγχρονου διεθνούς περιβάλλοντος.