Γυναίκα-πρόσφυγας και διακρίσεις: η βιωμένη εμπειρία στην Ελλάδα ως χώρα υποδοχής

Η παρούσα διπλωματική εργασία και η έρευνα που τη συμπληρώνει, μελετά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες προσφύγισσες σε διάφορα στάδια της μετανάστευσής τους στην Ελλάδα, εστιάζοντας στο ταξίδι, τις συνθήκες υποδοχής και την ένταξή τους στη χώρα υποδοχής. Λαμβάνοντας υπόψη τις διακρίσεις που υφίσταται η συγκεκριμένη ομάδα, διερευνά τις μορφές με τις οποίες αυτές εκδηλώνονται και τον τρόπο που βιώνονται από τις γυναίκες προσφύγισσες. Ακόμη, εξετάζει τις εμπειρίες τους από τη συνεργασία με διαθέσιμες υπηρεσίες και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο πεδίο του προσφυγικού. Επιπροσθέτως, δεδομένης της ενεργούς εμπλοκής των κοινωνικών λειτουργών στο προσφυγικό, διερευνά τις εμπειρίες των γυναικών προσφυγισσών από τη συνεργασία μαζί τους και αναδεικνύει δικές τους προτάσεις αναφορικά με τις πρακτικές που θα μπορούσαν να εφαρμόσουν οι επαγγελματίες για την αποτροπή και την εξάλειψη των διακρίσεων που οι ίδιες υφίστανται. Για την μελέτη των υπό εξέταση ζητημάτων πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα με τη μορφή ημιδομημένης συνέντευξης, στην οποία συμμετείχαν γυναίκες προσφύγισσες που διαβιούν στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν ότι οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με επικίνδυνα ταξίδια για να φτάσουν στην Ευρώπη και στη συνέχεια βρίσκονται σε ένα μη προστατευτικό και αποτελεσματικό πλαίσιο υποδοχής και ένταξης στην Ελλάδα, το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη τη διάσταση του φύλου. Ακόμη, αναδείχθηκε ότι η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα εκτίθεται σε πολλαπλές μορφές ατομικών και θεσμικών διακρίσεων που έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική τους υγεία. Επιπροσθέτως, διαπιστώθηκε ότι, οι διαθέσιμες υπηρεσίες και οργανώσεις παρέχουν υποστηρικτικές υπηρεσίες, αλλά ο τρόπος παροχής υποστήριξης καθορίζεται από δικές τους ατζέντες και όχι από τις πραγματικές ανάγκες και τα δικαιώματα των γυναικών. Τέλος, αναφορικά με τους/τις κοινωνικούς/ές λειτουργούς διαφάνηκε η επικέντρωσή τους σε ατομικές παρεμβάσεις και η αναγκαιότητα να συνεργαστούν και να κατευθύνουν/πληροφορήσουν τις γυναίκες προσφύγισσες αναφορικά με τη διαχείριση των διακρίσεων και τα δικαιώματά τους.