Η οικονομική αυτάρκεια στην ελληνική κοινωνία

Η «οικονομική αυτάρκεια» μέσα στην αταξία του μεσοπόλεμου, διατυπώνεται ως δόγμα «διακυβέρνησης» για το «επίπεδο ζωής», τους «εθνικούς πόρους». τον «επιχώριο πολιτισμό». Είναι η περίοδος συσσώρευσης ιδεών και πολιτικών από τον προηγούμενο αιώνα, για να αποδοθεί στην «αυτάρκεια» νέα διάσταση, από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, στον 21ο αιώνα. Η «μελέτη περίπτωσης» των ιδεών και πρακτικών της «οικονομικής αυτάρκειας» και των επάλληλων εννοιών, αναζητήθηκε σε έναν τουλάχιστον εθνικό χώρο: την Ελληνική κοινωνία και οικονομία μεταξύ 1919 και 1939. Ο σκοπός να επανεξετασθεί η οικονομική αυτάρκεια μέσα από την εξέλιξη των κοινωνιολογικών ιδεών, τη χρήση των εννοιών «εντός» και «εκτός» οικονομικής λογικής αλλά και να αναζητήσει έναν τρόπο να επανατοποθετηθεί σήμερα στο χώρο της κοινωνιολογίας. Η έρευνα επικεντρώθηκε στην ανάλυση οικονομικών (κύριων και συμπληρωματικών) ιδεών και πρακτικών της μεσοπολεμικής οικονομικής πολιτικής αυταρχικών καθεστώτων. Η πολιτική της αυτάρκειας αναλύεται στο πνεύμα της «αυταρχίας» και τη χρήση της στο ευρύ πεδίο πολιτικών ιδεών, όπως ο παραδοσιακός συντηρητισμός, αλλά και την παύση της εξάρτησης ή της αλληλοβοήθειας για ένα κράτος από άλλες χώρες ή ομάδες χωρών.