Αναδοχή: νοηματοδοτώντας ξανά την οικογένεια. Τέσσερις μελέτες περίπτωσης

Στην εργασία αυτή εξετάζεται ο θεσμός της αναδοχής, της ανάθεσης, δηλαδή, της καθημερινής φροντίδας ενός παιδιού σε τρίτα φυσικά πρόσωπα χωρίς να αλλάζουν οι έννομες σχέσεις του με τους βιολογικούς του γονείς. Κεντρικός στόχος της εργασίας είναι να δείξει πώς νοηματοδοτείται η οικογένεια μέσα από την αναδοχή. Μελετήθηκαν τέσσερις περιπτώσεις ανάδοχων οικογενειών και χρησιμοποιήθηκε η ποιοτική μέθοδος των μη κατευθυνόμενων συνεντεύξεων βάθους και στοιχεία της μεθόδου της βιογραφικής αφήγησης. Η αναδοχή δημιουργεί συγγενικές σχέσεις χωρίς ωστόσο να αμφισβητεί κυρίαρχα μοντέλα οικογενειακότητας, κατασκευάζει και ανακατασκευάζει έμφυλες ταυτότητες και συγγενικές σχέσεις. Επιπλέον, η αναδοχή μετασχηματίζει ταυτότητες και σχέσεις αναδομώντας την ιστορία της οικογένειας. Αποτελεί ολικό κοινωνικό θεσμό καθώς συνδέεται άμεσα με όψεις της κοινωνικής πραγματικότητας, της οικονομικής κρίσης, της απουσίας υποστηρικτικών δομών για την οικογένεια, της έμφυλης βίας, της δυσκολίας στην επικοινωνία μεταξύ πολιτών και θεσμών αλλά και μεταξύ επιστημονικών κλάδων που ασχολούνται με το παιδί. Η αναδοχή δίνει τη δυνατότητα σε ένα παιδί να επιτελέσει μια νέα ταυτότητα πέρα από τις συνέπειες που είχε πάνω του η παραμέληση, η κακοποίηση και ο ιδρυματικός τρόπος διαβίωσης και στον ανάδοχο γονέα να επιτελέσει τη γονεϊκή σχέση με το αναδεχόμενο παιδί.