Love in crisis, love as crisis: Queer feminist cinema traversing neoliberal governmentality in Chile, Argentina, and Brazil

Η διδακτορική διατριβή εξετάζει τον σύγχρονο κινηματογράφο μυθοπλασίας στη Χιλή, την Αργεντινή και τη Βραζιλία υπό το πρίσμα των νεοφιλελεύθερων τρόπων διακυβέρνησης, της αναζωπύρωσης του αυταρχισμού και των κουήρ φεμινιστικών κινητοποιήσεων. Υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος λειτουργεί ως πολιτισμικό μέσο που οργανώνει το συναίσθημα, την οικειότητα και τη φαντασία υπό συνθήκες δομικής επισφάλειας. Απέναντι στις νεοφιλελεύθερες επιταγές για ατομική ανθεκτικότητα, συναισθηματική διαφάνεια και ιδιωτικοποιημένη φροντίδα, οι ταινίες που αναλύονται σκηνοθετούν εύθραυστες αποκλίσεις από κυρίαρχα μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης, προτείνοντας εναλλακτικές μορφές σχέσεων και συνύπαρξης. Κεντρικός εννοιολογικός άξονας της διατριβής είναι η διαπλοκή της αγάπης και της κρίσης. Αντί να αντιμετωπίζει την κρίση ως έκτακτο γεγονός και την αγάπη ως ιδιωτικό καταφύγιο, η διατριβή προσεγγίζει τις δύο έννοιες ως αλληλοσυνιστώσες δυνάμεις που διαμορφώνουν πολλαπλές πλευρές της σύγχρονης καθημερινότητας. Στον νεοφιλελευθερισμό των αλλεπάλληλων κρίσεων, οι σχέσεις οικειότητας καλούνται ολοένα και περισσότερο να αντισταθμίσουν την κοινωνική αποδιάρθρωση, την ίδια στιγμή που οι όροι που τις στηρίζουν διαβρώνονται. Ο κουήρ φεμινιστικός κινηματογράφος ανταποκρίνεται σε αυτή τη συνθήκη αναδεικνύοντας την αγάπη ως πεδίο διεκδίκησης, ανυπακοής και δημιουργικής ενατένισης του δυνατού. Αξιοποιώντας λεπτομερείς μορφολογικές αναλύσεις, η διατριβή εντοπίζει τρεις επαναλαμβανόμενες αισθητικές στρατηγικές που εμφανίζονται σε διαφορετικά εθνικά συμφραζόμενα. Στον κινηματογράφο της Βραζιλίας, η παραπραγματικότητα ωθεί στα άκρα το παρόν μέσα από υποθετικές παραμορφώσεις, όπου συνυπάρχουν το δυνατό και το αδύνατο και όπου η ζωή επιμένει να συνεχίζεται παρά την κανονικοποίηση της δυστοπίας. Στον κινηματογράφο της Χιλής, η φαντασμαγορία συνδυάζει τον ρεαλισμό με το φασματικό και το ονειρικό και ενεργοποιεί το συναίσθημα της λαχτάρας για να συνδέσει προεξοφλημένα μέλλοντα με ανεκπλήρωτα παρελθόντα. Στον κινηματογράφο της Αργεντινής, η ανεκφραστικότητα και η ελλειπτική αφήγηση αρθρώνουν την εξάντληση και την αποστασιοποίηση, ενώ λειτουργούν ταυτόχρονα ως τακτικές αδιαφάνειας και απόσυρσης, ανοίγοντας χώρο για εναλλακτικές μορφές συγγένειας. Μεθοδολογικά, η διατριβή προτείνει μια ανθρωπολογία της μυθοπλασίας, αντιμετωπίζοντας τις ταινίες ως μέσα δημιουργίας πιθανών κόσμων. Αντλώντας από την κριτική θεωρία, τις σπουδές του συν-αισθήματος (affect) και την κινηματογραφική ανάλυση, αναδεικνύει πώς η ίδια η μορφή μιας ταινίας μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτική πρακτική που διατηρεί τη φαντασία και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος ζωντανές, όταν η κρίση γίνεται καθημερινή συνθήκη.