Τα είκοσι χρυσά (;) χρόνια της σοσιαλδημοκρατίας: μελέτη του προγραμματικού λόγου της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (1944-1969)

Η παρούσα εργασία αναλύει συγκριτικά τον προγραμματικό λόγο τεσσάρων, βασικών, Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης κατά την περίοδο 1944-1969. Ειδικότερα, το ενδιαφέρον κινείται γύρω από τη συγκρότηση της πολιτικής του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος (Labour Party), του Βελγικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (Parti Socialiste Belge), του Σουηδικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Sveriges Socialdemokratiska Arbetareparti) και του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Sozialdemokratische Partei Deutschlands). Η εργασία επιχειρεί, παράλληλα, να εξετάσει το βαθμό στον οποίο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που είχαν την ευκαιρία να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις τους συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις πράγματι προώθησαν σχετικές ενέργειες. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε βάσει ενός κεντρικού σχήματος (Moschonas: 2018) που αποτελείται από πέντε κοινά πακέτα διεκδικήσεων (Εκδημοκρατισμός˙ Πολιτισμικός Φιλελευθερισμός˙ Βελτίωση Εργατικής Συνθήκης˙ Κοινωνική Δικαιοσύνη/ Αναδιανομή Εθνικού Πλούτου˙ Επανάσταση/ Σοσιαλισμός) και εμπλουτίστηκε με επιπλέον θεματικές ενότητες (Κράτος Δικαίου˙ Εξωτερική Πολιτική˙ Οικονομική Πολιτική) ώστε να καλυφθεί όσο γινόταν αποτελεσματικότερα η θεματολογία που εμφανίστηκε στα προγραμματικά κείμενα. Ο στόχος της μελέτης έγκειται στην εξέταση του τρόπου με τον οποίο τα κόμματα εκλάμβαναν τις μεταπολεμικές συνθήκες ή τα εκάστοτε συμβάντα, δεδομένα που με τη σειρά τους συνέβαλαν στην εξέλιξη του προγραμματικού τους λόγου. Αντίστοιχες εξελίξεις σημειώθηκαν και σε θεωρητικό επίπεδο, με τα κόμματα να εμφανίζουν άλλοτε ριζοσπαστικές και άλλοτε μεταρρυθμιστικές ιδεολογικές τάσεις. Συνολικά, ο Μαρξισμός που κάποτε συγκροτούσε τον πυρήνα τους άρχισε σταδιακά να σβήνει. Η εργασία καταλήγει ότι τα λεγόμενα είκοσι χρυσά χρόνια του καπιταλισμού τυπικά συνέπεσαν με τα είκοσι χρυσά της Σοσιαλδημοκρατίας, πρωτίστως από τη σκοπιά της εκλογικής κοινωνιολογίας.