Με το βλέμμα στραμμένο προς το Βυζάντιο: το αφήγημα της ελληνικότητας μέσα από το έργο του Φώτη Κόντογλου και των επιγόνων του

Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι να παρουσιάσει το πως χρησιμοποιείται η βυζαντινή τέχνη από τους εικαστικούς εκπροσώπους της γενιάς του ‘30 και τους επιγόνους της και ποιο είναι το αφήγημα περί ελληνικότητας που διαμορφώνεται μέσα από το εικαστικό τους έργο. Για να γίνει αυτό, είναι χρήσιμο να αναλύσουμε τη σύνδεση του Βυζαντίου με την ελληνική ταυτότητα και τελικά το τι σημαίνει ο όρος «ελληνικότητα». Στη συνέχεια της εργασίας μας, θα αναφερθούμε στο εικαστικό έργο του Παρθένη, Κόντογλου, Εγγονόπουλου και Τσαρούχη, συγκρίνοντας τη σχέση του έργου τους με την βυζαντινή τέχνη και τον τρόπο που επιλέγει ο καθένας να αποδώσει το αφήγημα της ελληνικότητας. Ο Παρθένης και στη συνέχεια ο Κόντογλου, ανανέωσαν με τρόπο ριζοσπαστικό τη βυζαντινή ζωγραφική παράδοση, αντλώντας έμπνευση από το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό αίτημα για επιστροφή στις «ρίζες», δηλαδή στην παράδοση κάθε τόπου. Η εικαστική αυτή ανανέωση, συνεχίζεται και στο σήμερα, με βασικούς εκφραστές της βυζαντινής ζωγραφικής τον Στέλιο Φαϊτάκη και τον Αντώνη Φίκο, τους οποίους θα αναλύσουμε στην τελευταία ενότητα της εργασία μας. Σε αυτή την ενότητα θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε μέσα από μία συγκριτική εικαστική θεώρηση τόσο με την βυζαντινή τεχνοτροπία αλλά και τους εκπροσώπους της γενιάς του 30’, τον τρόπο με τον οποίον χρησιμοποιούν τη βυζαντινή ζωγραφική, τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης από το έργο της γενιάς του ‘30 και τελικά τον τρόπο που καταφέρνουν, να συνθέσουν ένα σύγχρονο εικαστικό ψηφιδωτό για την ελληνικότητα του 21ου αιώνα με τη βοήθεια της βυζαντινής γλώσσας.