Οριοθέτηση ΑΟΖ απο την Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα και ενδεχόμενη απόπειρα οριοθέτησης στη Μεσόγειο. Πως επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο;

Εάν η υφαλοκρηπίδα θεωρήθηκε η κατεξοχήν διεκδίκηση των ανεπτυγμένων κρατών αμέσως μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ο θεσμός της ΑΟΖ αποτέλεσε την κυρίαρχη προσπάθειά τους στον τομέα της κατοχύρωσης των σοβαρών οικονομικών τους διεκδικήσεων στο θαλάσσιο χώρο, προς όφελος των παράκτιων κρατών. Στο πλαίσιο αυτό η παρούσα εργασία έχει ως σκοπό τη συνοπτική μελέτη των αιτιών που παρουσιάζονται μέσα από έναν «καμβά» αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, αλλά και οριοθετήσεων θαλασσίων ζωνών στη Μαύρη Θάλασσα και πιθανόν μελλοντικά στη Μεσόγειο, προκειμένου εν τέλει να διαπιστωθεί εάν και κατά πόσο επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Στο πρώτο κεφάλαιο, προκειμένου να γίνουν κατανοητές οι διατάξεις και πρόνοιες του δικαίου της θάλασσας, αναλύονται οι βασικές έννοιές του, με τις τέσσερις θαλάσσιες ζώνες εθνικής δικαιοδοσίας. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αναλύονται οι οριοθετήσεις της ΑΟΖ από την Τουρκία στη Μαύρη θάλασσα (η οποία απολαμβάνει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των θαλασσίων ζωνών αν και η ίδια δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του 1982 περί του δικαίου της θάλασσας, την ίδια στιγμή που εγείρει εμπόδια στην Ελλάδα να πράξει ανάλογα στη θαλάσσια περιοχή της) και οι διεκδικήσεις της στη ΝΑ Μεσόγειο, σε συνδυασμό με τις θέσεις της Ελλάδας στα παραπάνω ζητήματα. Παράλληλα, διαπιστώνεται η μεροληπτική στάση της Τουρκίας, η οποία εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν, ερμηνεύοντάς το ανάλογα με το αν εξυπηρετεί αποκλειστικά τα δικά της συμφέροντα, επιδεικνύοντας παράλογες επεκτατικές βλέψεις, μη λαμβάνοντας υπόψη τις βασικές αρχές σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου και καλής γειτονίας με τα παράκτια κράτη της Μεσογείου και ειδικότερα με την Ελλάδα και την Κύπρο. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο, συμπερασματικά αναφέρονται οι επιπτώσεις που προκαλούν οι ενέργειες της Τουρκίας κατά θαλάσσια περιοχή στα συμφέροντα της Ελλάδας στο Αιγαίο και προτάσεις αντιμετώπισής τους. Από τα στοιχεία που αναλύονται είναι φανερό ότι, το διεθνές δίκαιο και ειδικά το δίκαιο της θάλασσας ξεκάθαρα ευνοεί την Ελλάδα, αρκεί η ίδια να το εκμεταλλευθεί ορθά, διεκδικώντας τα δίκαια αιτήματά της, άμεσα και με σθένος χωρίς να απεμπολήσει τις ευκαιρίες που της δίνονται. Έτσι λοιπόν, με δεδομένο το γεγονός ότι οποιαδήποτε οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών εθνικής δικαιοδοσίας είναι δυνατή να γίνει, αποκλειστικά και μόνο μέσα από τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου και με τη σύμφωνη γνώμη των συμβαλλομένων κρατών, η κυρίαρχη στην περιοχή Ελλάδα καλείται πρωτίστως να πείσει τους συνομιλητές της και κυρίως την Τουρκία, ότι το συμφέρον όλων είναι η τελική συμφωνία για την οριοθέτησή τους, η οποία εν τέλει είναι εκείνη που θα δώσει το απαραίτητο θετικό πρόσημο για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και την οικονομική τους ανάπτυξη και ευημερία.