Disco sucks? Queer-φεμινιστικές πολιτικές και σύγχρονη τέχνη

Η παρούσα εργασία προσεγγίζει τις queer φεμινιστικές πολιτικές μέσα από έργα σύγχρονης τέχνης. Αμφισβητώντας τους κανονιστικούς περιορισμούς της έννοιας του πολιτικού και τους άκριτους διαχωρισμούς του από αυτό που χαρακτηρίζεται υποτιμητικά ως «απλώς πολιτισμικό», επιχειρεί να ανιχνεύσει δυνατότητες πολιτικής δράσης εκεί ακριβώς που θεωρείται ότι δεν υπάρχουν. Η μουσική Disco ως παράδειγμα και αφετηρία των εννοιολογικών συνδέσεων που επιχειρούνται, έχει χαρακτηριστεί μαζική, απολιτική διασκέδαση, ενώ η αντίδραση στη δημοφιλία της εικονοποιήθηκε με το κίνημα Disco Sucks. Η βίαιη αντίδραση στη Disco δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη σημασία της για τις γυναίκες και τους/τις ομοφυλόφιλους/ες, γεγονός που οδηγεί στην υπεράσπισή της με πολιτικούς όρους από τον Richard Dyer (1979). Από την υπεράσπιση της Disco του Dyer περνάμε στην υπεράσπιση των πολιτικών δυνατοτήτων της queer φεμινιστικής επιθυμίας όπως εκφράζεται σε εικαστικά έργα. Τα έργα για τα οποία γίνεται λόγος, φέρνουν στο προσκήνιο τις πολιτικές της επιθυμίας και της απόλαυσης. Η εργασία, απομακρύνεται από εορτασμούς μιας queer φεμινιστικής επιτυχίας στο παρόν και αναγνωρίζει τα προβλήματα αλλά και τις δυνατότητες της απόκτησης ευρύτερης ορατότητας των queer φεμινιστικών πολιτικών (και στον κόσμο της τέχνης). Δίνοντας έμφαση στο πρόβλημα της οικονομοποίησης των μουσείων και της κεφαλαιοποίησης της τέχνης σε ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, προσεγγίζει την queer φεμινιστική τέχνη ως θεσμική κριτική, ως μέρος αλλά και αποσταθεροποιητική δυναμική για τους θεσμούς. Αναγνωρίζοντας τις γειωμένες συνθήκες καταπίεσης αναφέρεται στον queer φεμινισμό μέσα από έργα που οι ταυτίσεις τους είναι ολισθηρές, που επιμένουν στις δυνατότητες συμμαχιών πέρα από οριοθετημένες ταυτότητες, που προτείνουν να σταθούμε στις πολιτικές δυνατότητες του ενδιάμεσου των ταυτοτήτων, στις διαδικασίες «ανώμαλων» ταυτίσεων και αποταυτίσεων.