Οι αμυντικές επιχειρήσεις των Ιαπώνων στον Ειρηνικό (1942-1945): στρατηγική ανάλυση, διδάγματα για το σήμερα

Σύμφωνα με τον Κλάουζεβιτς η ουσία του πολέμου μοιάζει με μία μονομαχία δύο πολεμιστών, στην οποία ο κάθε αντίπαλος αγωνίζεται να κάμψει την αντίσταση του άλλου και να του επιβάλλει τη θέλησή του. Αυτή, λοιπόν, η μονομαχία σε μεγάλη κλίμακα, που ονομάζεται πόλεμος, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στην Άπω Ανατολή, από το 1942 μέχρι το 1945 στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου μονομάχησαν δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Εποχής, η ανερχόμενη σε περιφερειακή δύναμη Ιαπωνία και η πανίσχυρη Αμερική. Η διάρθρωση της παρούσας διατριβής έχει γίνει με γνώμονα τις επιμέρους διαστάσεις της στρατηγικής ανάλυσης και χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια. Στο πρώτο γίνεται μια σύντομη ιστορική ανασκόπηση των γεγονότων που προηγήθηκαν της πολεμικής σύγκρουσης της Ιαπωνίας με την Αμερική, καθώς και των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή. Στη συνέχεια αναφέρεται η εσωτερική νομιμοποίηση και γίνεται μία σύντομη ανάλυση του διεθνούς περιβάλλοντος την εξεταζόμενη περίοδο, σε μια προσπάθεια κατάδειξης πως η χώρα χρησιμοποίησε στο έπακρο όλες τις συνιστώσες της Υψηλής Στρατηγικής, προκειμένου να επιτύχει τους πολιτικούς της σκοπούς. Το δεύτερο κεφάλαιο επικεντρώνεται στην ιαπωνική επέκταση στον Ειρηνικό μέχρι το κορυφαίο σημείο αυτής, τη ναυμαχία στο Μίντγουεϊ. Στη συνέχεια περιγράφεται η επιστροφή του ΜακΆρθρουρ στις αγαπημένες του Φιλιππίνες και η νέα αμυντική στρατηγική των Καμικάζι που συνίσταται σε ειδικές επιθέσεις αυτοκτονίας από τη γη, τον αέρα και τη θάλασσα. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζονται αυτές καθαυτές οι αμυντικές επιχειρήσεις των Ιαπώνων στον Ειρηνικό. Πρώτα αναλύεται η στρατιωτική στρατηγική έτσι ώστε ο αναγνώστης να έχει μια γενική άποψη των γεγονότων που έλαβαν χώρα και στη συνέχεια καταδεικνύεται πως η υπέρτερη στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ επέβαλε τη θέληση της στην Ιαπωνία, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα, όπως ο αποκλεισμός με την ευρεία χρησιμοποίηση υποβρυχιακού πολέμου, οι στρατηγικοί βομβαρδισμοί εναντίων των ιαπωνικών πόλεων και τέλος η ρίψη των δύο ατομικών βομβών που υποχρέωσε την Ιαπωνία σε άνευ όρων παράδοση. Στο τέταρτο κεφάλαιο γίνεται μια αξιολόγηση της ιαπωνικής στρατηγικής που εφαρμόστηκε στην υπό εξέταση περίοδο και επιχειρείται η ανάλυση των αιτιών για τις οποίες η Ιαπωνία έχασε τον πόλεμο. Το τελευταίο κεφάλαιο περιλαμβάνει τα συμπεράσματα που εξάγονται από την αμυντική στρατηγική της Ιαπωνίας, στην περίοδο 1942-1945 και καταλήγει στα χρήσιμα διδάγματα αυτού του πολέμου για τη σύγχρονη εποχή των πολυδιάστατων προκλήσεων