Από τη δαγκεροτυπία στην εποχή του Instagram: η φωτογραφία στη δημοσιογραφική αφήγηση

Σχεδόν ταυτόχρονα με την εφεύρεσή της, η φωτογραφία άρχισε να χρησιμοποιείται ως τεκμήριο, λόγω της ευρέως διαδεδομένης πεποίθησης ότι καταγράφει αδιαμεσολάβητα την πραγματικότητα. Αξιοποιήθηκε συχνά για την ευαισθητοποίηση του πιο αθώου, άρα και επιρρεπούς σε εικόνες, κοινού του 19ου αιώνα. Όμως, η δυνατότητά της να παραποιεί την πραγματικότητα ανακαλύφθηκε εξίσου σύντομα. Οι επεξεργασμένες ή σκηνοθετημένες εικόνες δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών αλλά έχουν την αφετηρία τους στις πρώτες δαγκεροτυπίες. Η παραποίηση, θα έλεγε κανείς, είναι σύμφυτη με τη φωτογραφία. Επιπροσθέτως, η ψηφιακή επανάσταση, που είχε ως αποτέλεσμα την υπερχείλιση του διαδικτύου από εικόνες, λειτουργεί υπέρ όσων επιθυμούν να παραπλανήσουν, ενώ η επεξεργασία των φωτογραφιών είναι πιο εύκολη από ποτέ. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι επαγγελματίες φωτορεπόρτερ, με το διττό τους ρόλο ως δημοσιογράφοι και ως παραγωγοί εικόνων, παράλληλα με τη γενικότερη απαξίωση της τέχνης τους, έχουν να αντιμετωπίσουν αυξημένο ανταγωνισμό, μεγαλύτερους κινδύνουςκαι μειωμένες επαγγελματικές ευκαιρίες. Ο συγγραφέας της παρούσας διπλωματικής εργασίας, μέσα από εκτενή ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και πρωτογενή έρευνα (συνεντεύξεις σε βάθος με Έλληνες φωτορεπόρτερ και έναν θεωρητικό της φωτογραφίας), επιχειρεί να αναδείξει τις τάσεις, τις προκλήσεις, τους κινδύνους και τις ευκαιρίες για τη φωτοδημοσιογραφία στην ψηφιακή εποχή και κατά τη διάρκεια της ελληνικής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης.