Η προστασία του ανταγωνισμού στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η περίπτωση της Ελλάδας

Το αντικείμενο της παρούσας μελέτης, όπως ευχερώς προκύπτει από τον τίτλο της, συνίσταται στη διερεύνηση της προστασίας της θεμελιώδους για το κοινοτικό δίκαιο αρχής του ελεύθερου ανταγωνισμού μέσω του κανονιστικού πλαισίου που διέπει τη σύναψη των δημοσίων συμβάσεων. Αρχικά, κρίθηκε σκόπιμο να γίνει μια περιγραφή των γενικών χαρακτηριστικών και της δράσης της δημόσιας διοίκησης, για να γίνει στη συνέχεια κατανοητή η έννοια της δημόσιας σύμβασης όπως έχει καθιερωθεί στο κοινοτικό και στο εθνικό δίκαιο. Αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ κοινοτικού και εθνικού πλαισίου που διέπει τις δημόσιες συμβάσεις, υιοθετείται στην παρούσα μελέτη η οποία διαιρείται σε δύο μέρη για να αναδειχθεί παράλληλα ο τρόπος με τον οποίο ενσωματώθηκαν οι κοινοτικές διατάξεις στην ελληνικό δίκαιο, καθώς και οι αλλαγές που επήλθαν στην εσωτερική έννομη τάξη από την ενσωμάτωση αυτή. Στο πρώτο μέρος περιγράφονται οι κοινοτικές οδηγίες που διέπουν τις διαδικασίες σύναψης για όλα τα είδη των δημοσίων συμβάσεων. Παρουσιάζονται τα αντισυμβαλλόμενα μέρη, τα διάφορα είδη δημοσίων συμβάσεων αλλά και οι κανόνες που τις καθορίζουν. Σε αυτό το μέρος γίνεται μια παρουσίαση της αρχής της προστασίας του ανταγωνισμού σε όλα τα στάδια της σύναψης μίας δημόσιας σύμβασης. Παράλληλα αναδεικνύονται και οι υπόλοιπες αρχές και ελευθερίες που διέπουν το κοινοτικό δίκαιο. Εν συνεχεία περιγράφονται οι νέες διαδικασίες που θεσμοθετούνται, οι οποίες είναι βασισμένες στις νέες τεχνολογίες και στη Ευρωπαϊκή στροφή προς την πράσινη οικονομία. Τέλος, αναπτύσσονται τα δύο είδη ελέγχου των δημοσίων συμβάσεων, του προληπτικού από την Επιτροπή και του κατασταλτικού από το Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο δεύτερο μέρος γίνεται μία περιγραφή του νομοθετικού πλαισίου που διέπει τη σύναψη των δημοσίων συμβάσεων στην ελληνική έννομη τάξη και εξετάζεται η ενσωμάτωση των κοινοτικών οδηγιών σε αυτήν. Και σε αυτό το μέρος ακολουθείται η ίδια δομή με το πρώτο σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί ο βαθμός ενσωμάτωσης των κοινοτικών οδηγιών στο εθνικό δίκαιο.