Κατά ηλικία δομή και προοπτικές εξέλιξης του πληθυσμού σε παγκόσμιο επίπεδο υπό το πρίσμα της επίπτωσης του CΟVID-19 στο βασικό σενάριο, στο σενάριο μηδενικής μετανάστευσης και στο momentum σενάριο του ΟΗΕ

Η συνθήκη του COVID-19 αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς για το σύνολο του πλανήτη. Μεγάλη σημασία θα είχε συνεπώς η αποτύπωση των πληθυσμιακών προβλέψεων μέχρι το 2100 για το σύνολο του πληθυσμού σε σχέση με την νέα αυτή συνθήκη. Ωστόσο, το ερώτημα που τέθηκε αρχικά στην εργασία στράφηκε στο αν υπήρξαν δημογραφικές επιπτώσεις από την πανδημία και στην συνέχεια διενεργήθηκε μια προσπάθεια για την ποσοτικοποίηση της επίδρασης αυτής. Τα δεδομένα αντλήθηκαν από την βάση του ΟΗΕ και πολύ περισσότερο έγινε μια σύγκριση των δεδομένων για την περίοδο προ (2019) και μετά (2022) COVID-19. Για να αποδοθούν σε ακόμα εντονότερο βαθμό οι πληθυσμιακές μεταβολές και η επίδραση συγκεκριμένων πληθυσμιακών φαινομένων και δομών, έγινε χρήση τριών σεναρίων. Στην παρούσα εργασία εμπεριέχεται το βασικό σενάριο, το σενάριο μηδενικής μετανάστευσης και το momentum σενάριο, που σχετίζεται ειδικότερα με την κατά ηλικία δομή των πληθυσμών. Βασικό σημείο αποτελεί το γεγονός πως οι μελλοντικές μεταβολές του πληθυσμού καθορίζονται σε σημαντικό βαθμό από την κατά ηλικία δομή του και όχι απαραίτητα μόνο από την πορεία της γονιμότητας, της θνησιμότητας και της μετανάστευσης. Ως πρώτο συμπέρασμα επήλθε το γεγονός πως πληθυσμιακά η επίπτωση της πανδημίας δεν ήταν σημαντική και πρόκειται για μια παροδική φάση που εκτυλίχθηκε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η σύγκριση των αποτελεσμάτων ανέδειξε πως σύμφωνα με τις προβολές του 2022, ο παγκόσμιος πληθυσμός το 2100 θα είναι περίπου κατά μισό δισεκατομμύριο λιγότερος σε σχέση με αυτό που προβλέπονταν από τις προβολές του 2019 και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στις διαφοροποίησες των υποθέσεων που σχετίζονται με τα ποσοστά γονιμότητας και θνησιμότητας. Παράλληλα, η Αφρική αποτελεί ουσιαστικά την μοναδική «πηγή» που μπορεί να συνεισφέρει στην παγκόσμια πληθυσμιακή αύξηση και αυτό πολύ περισσότερο συμβαίνει λόγω του ότι πληθυσμιακά βρίσκεται τώρα στην φάση της πληθυσμιακής άνθισης που βίωναν η Ευρώπη, η Αμερική και η Ασία σχεδόν μισό αιώνα πριν. Η αιτία για την χρονική διαφορά αυτή περιγράφεται από την υστέρηση και την υπανάπτυξη που χαρακτηρίζει την Αφρική. Τέλος, αποδίδεται μεγάλη σημασία στον παράγοντα της μετανάστευσης και στον ρόλο που αυτός κατέχει για την μεταβολή των πληθυσμιακών δεδομένων, καθώς τα φαινόμενα της γονιμότητας και της θνησιμότητας από μόνα τους δεν μπορούν να οδηγήσουν σε πληθυσμιακή αύξηση και σε βελτίωση του συνολικού δημογραφικού τοπίου στις ανεπτυγμένες χώρες.