Το κείμενο ως μέσο επικοινωνίας και ερμηνείας στις εκθέσεις των μουσείων: αξιολόγηση κειμένων

Η παρούσα εργασία εστιάζει στα κείμενα των μουσείων ως επικοινωνιακό και ερμηνευτικό μέσο που συμβάλλει στη διαδικασία νοηματοδότησης των εκθεμάτων στο μουσειακό χώρο. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει βιβλιογραφική επισκόπηση για τα κείμενα ως γραφο –οπτικά συστατικά της έκθεσης και την αναγνωστική συμπεριφορά του κοινού στο μουσειακό χώρο. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει μελέτη περίπτωσης σχετικά με την αξιολόγηση των κειμένων της επανέκθεσης του αρχαιολογικού μουσείου της Κορίνθου. Η μελέτη περίπτωσης ερευνά, μέσω παρατήρησης και ερωτηματολογίου, τον αντίκτυπο των επεξηγηματικών πινακίδων στο κοινό. Βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η επιλογή της μερικής ή μη ανάγνωσης δεν σχετίζεται με τη χρονική διάρκεια της επίσκεψης, αλλά εξαρτάται από τις περιστάσεις της επίσκεψης, την οπτική εικόνα των κειμένων, την προϋπάρχουσα γνώση του επισκέπτη και τις συνήθειές του. Φάνηκε, επίσης, ότι η σύνδεση με την κεντρική ιδέα της έκθεσης ήταν περισσότερο εφικτή σε όσους είχαν διαβάσει ολόκληρα τα κείμενα. Η γραμματική πολυπλοκότητα και η επιλογή ύφους δεν δυσχέραναν την κατανόηση, ενώ η περιεκτικότητα, η στόχευση στο θέμα και ο τρόπος αφήγησης διευκόλυναν την αναγνωσιμότητα των κειμένων. Η εργασία ολοκληρώνεται με προτάσεις περαιτέρω τρόπων αξιολόγησης και βελτίωσης των κειμένων του μουσείου.