Το αγαθό του μουσείου στον πολιτισμό και η προσβασιμότητα των ΑμεΑ

Η παρούσα διπλωματική εργασία αφιερώνεται στο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα της προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες στους πολιτιστικούς χώρους και δη των μουσείων της χώρας. Το Μουσείο κατέχει ανέκαθεν την πρωτοκαθεδρία στην εκπροσώπηση μίας ολόκληρης πολιτιστικής κληρονομιάς. Δεν είναι μονάχα ένα μέρος του πολιτισμού εν γένει, μα είναι καθρέπτης κι εκπρόσωπος ολόκληρης της πολιτιστικής κληρονομιάς με βαρύνοντα κοινωνικό ρόλο. Βρίσκεται στην υπηρεσία του πολιτισμού, ενώ συμπορεύεται με τα ολοένα ραγδαία εξελισσόμενα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα. Μία σύντομη ματιά στην ιστορία του αρκεί, για να καταστεί σαφής κι εμφανής η αλλαγή στην εικόνα, τη σημασία και το σκοπό του απέναντι στην κοινωνία κι αυτό αντικατοπτρίζεται σε ένα πλαίσιο μεγαλύτερης προσφοράς αγαθού στο κοινωνικό σύνολο, καθώς και υποδοχής όλο και ευρύτερου κοινού. Στην απαρχή του, το Μουσείο, είχε ως αυτοσκοπό τη διατήρηση, αναπαραγωγή και μετάδοση του στοιχείου της εθνικής κληρονομιάς και ταυτότητας στο μικρό κι εκλεκτό τότε κοινό του. Αυτό άλλαξε για πρώτη φορά στη Βρετανία του 19ου αιώνα, όπου τόσο ο ρόλος όσο κι η αισθητική του Μουσείου ξεκίνησε να ενσωματώνει τη λειτουργία τους στις κοινωνικές εξελίξεις κι επιταγές. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουν γίνει κάποια βήματα προς την καθολική πρόσβαση των ατόμων σε χώρους της Τέχνης, ωστόσο η ποιότητα και η ουσία των βημάτων αυτών είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Η ανασκόπηση της αξιόλογης ελληνικής και ξενόγλωσσης βιβλιογραφίας, καθώς και η επιτόπια παρατήρηση και οι συνεντεύξεις βάθους του εμπειρικού μέρους της εργασίας προσπαθούν να αποτυπώσουν στο μέγιστο δυνατό την εικόνα των σύγχρονων μουσείων και της υποδοχής των ατόμων με αναπηρίες εκ μέρους τους.