Ο ρυθμιστικός ρόλος του αυταρχισμού στη σχέση ανάμεσα στο είδος της απειλής και την προκατάληψη

Η παρούσα μελέτη εξετάζει μέσω πειραματικής διερεύνησης τον ρυθμιστικό ρόλο του Αυταρχισμού, που διακρίνεται στις διαστάσεις του Συντηρητισμού, της Παραδοσιοκρατίας και της Αυταρχικής Επιθετικότητας (Duckitt, Bizumic, Krauss, and Heled, 2010), στη σχέση ανάμεσα στο είδος της απειλής, βάσει της ευρύτερης διάκρισης των συστημάτων αποφυγής της ασθένειας (επίθεση από μέσα) και αυτοπροστασίας (επίθεση από έξω), (Neuberg, Kenrick, and Schaller, 2011), όσον αφορά την έκφραση Απανθρωποποίησης και Προκατάληψης. Σύμφωνα με τη διττή υπόθεση, όταν ο Συντηρητισμός χαρακτηρίζεται ως υψηλός, η απειλή της Ασθένειας αναμένεται να οδηγήσει σε αυξημένη έκφραση Απανθρωποποίησης και Προκατάληψης, λόγω της απόκρισης σε αυτή με αύξηση του αισθήματος αηδίας, ενώ όταν η Αυταρχική Επιθετικότητα χαρακτηρίζεται ως υψηλή, η απειλή της Τρομοκρατίας αναμένεται να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα Απανθρωποποίησης και Προκατάληψης, λόγω της απόκρισης με στήριξη σκληρών και προληπτικών μέτρων αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Η υπόθεση επιβεβαιώθηκε μόνο εν μέρει, καθώς, ενώ πράγματι παρατηρήθηκαν οι περισσότερες διαδρομές διαμεσολάβησης, αφορούσαν τους συμμετέχοντες που χαρακτηρίσθηκαν ως μη αυταρχικοί. Φαίνεται, επομένως, ότι ο αυταρχισμός θα μπορούσε να θεωρηθεί ικανός παράγοντας για να προβλέπει την προκατάληψη ανεξάρτητα, ενώ σκόπιμο κρίνεται να σταθούμε στη σκιαγράφηση των συνθηκών υπό τις οποίες μπορούμε να δούμε την προκατάληψη να αναδύεται στο μη αυταρχικό κομμάτι του πληθυσμού.