Οι δυνατότητες εξασφάλισης του εμπόρου (προμηθευτή) στο πλαίσιο διασυνοριακών εμπορικών συναλλαγών εντός και εκτός ΕΕ

Η παρούσα εργασία έχει στόχο να θίξει τα προβλήματα του εμπόρου, ο οποίος τολμάει, παρά τους κινδύνους να προβαίνει σε διασυνοριακές συναλλαγές, αποσκοπώντας στο ίδιο κέρδος, το οποίο με τη σειρά του οδηγεί στη γενικότερη οικονομική ευημερία. Μέσα από αυτά, ανα-δεικνύονται τρόποι μείωσης των κινδύνων αυτών και αύξησης της εξασφάλισής του απέναντι σε αυτούς. Καθώς, λοιπόν, ο έμπορος προμηθευτής χρησιμοποιεί στις συναλλαγές του ιδιαίτερα την πίστωση, ως μέσο πληρωμής, ερευνώνται οι τρόποι εξασφάλισης της εμπορικής πίστωσης και τα εργαλεία ουσιαστικού δικαίου, με τα οποία αυτή επιτυγχάνεται. Καθώς, όπως στη πράξη, πολλοί έμποροι δε λαμβάνουν μέτρα εξασφάλισης, λόγω του κόστους αυτών, πέραν της συνηθέστερης, η οποία είναι η ασφάλιση των εμπορευμάτων, μελετώνται και νομικές παράμετροι που λειτουργούν υπέρ του προμηθευτή–εμπόρου. Η μακροχρόνια εμπορική πρακτική, άλλωστε, έχει καταδείξει πρακτικές και συνήθειες, που χρησιμοποιούνται μεταξύ εμπόρων, όπου ορισμένες από αυτές ευνοούν τον προμηθευτή περισσότερο σε σχέση με τον αντισυμβαλλόμενό του. Στη συνέχεια, εξετάζεται η νομική κάλυψη του εμπόρου, μετά την ανώμαλη εξέλιξη της έννομης σχέσης με τον αντισυμβαλλόμενό του, σε επίπεδο επίλυσης της διαφοράς. Καταδεικ-νύονται τα πλεονεκτήματα των εναλλακτικών μορφών επίλυσης εμπορικών διαφορών, με έμφαση στη διαδικασία της διαμεσολάβησης και της διαιτησίας. Παρατίθεται και η από άποψη ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, μεθόδευση, ώστε να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατή εξασφάλιση του εμπόρου. Τέλος, παρουσιάζονται τα εργαλεία για την αναγκαστική είσπραξη των απαιτήσεων από τον οφειλέτη, τόσο ως προς τις διευκολύνσεις που παρέχει το ενωσιακό δίκαιο, όσο και για απαιτήσει εκτός ΕΕ.