Σύγχρονες μορφές οργανωμένου εγκλήματος

Η παρούσα εργασία ασχολείται με την εξέταση του εγκλήματος της σύστασης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση και μελετάει αυτό περαιτέρω υπό το πρίσμα της διάκρισής του από άλλες συγγενείς έννοιες, όπως τη συμμορία, την τρομοκρατία, τα οικονομικά εγκλήματα και το «κατ’ επάγγελμα» έγκλημα, λόγω της ομοιότητας ορισμένων χαρακτηριστικών τους. Νομοθετικά το ζήτημα της πάταξης του οργανωμένου εγκλήματος και η τιμώρηση των μελών του αντιμετωπίσθηκε διεθνώς αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε ενωσιακό επίπεδο προσδιορίσθηκαν τα χαρακτηριστικά του οργανωμένου εγκλήματος που οφείλουν οι εθνικές αρχές να λαμβάνουν υπ’ όψη, ώστε να εξετάσουν μία παράνομη δράση ως μορφή οργανωμένου εγκλήματος. Αυτό συνέβη με τη μορφή υιοθέτησης του εγγράφου 6204/1997 ENFOPOL 35 REV 2 του Συμβουλίου της Ε.Ε. Από την άλλη πλευρά διεθνώς έχουμε τη Σύμβαση του Παλέρμο του 2000, την οποία υιοθέτησε και η ελληνική νομοθεσία, παρόλο που η Ελλάδα δε συμμετείχε στην υπογραφή της Σύμβασης. Το κείμενο της διεθνούς σύμβασης αποτυπώθηκε στον εθνικό νόμο 2928/2001 ο οποίος τροποποίησε το αρ. 187 του Ποινικού Κώδικα. Έτσι σήμερα στην ελληνική νομοθεσία οι διατάξεις που ισχύουν για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος είναι εκείνες του Ποινικού Κώδικα, στο αρ. 187, ενώ σε δικονομικό επίπεδο, είναι τα αρ. 7 και 9 του ν. 2928/2001 και το αρ. 200Α του ΚΠοινΔ. Το δεύτερο κεφάλαιο του παρόντος πονήματος ασχολείται με την κατ’ ιδίαν εξέταση ορισμένων εγκλημάτων που τελούνται σε οργανωμένη μορφή. Ειδικότερα εξετάζονται τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος, το έγκλημα της σωματεμπορίας, το έγκλημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, γνωστό και ως «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» και τέλος, το έγκλημα που συνυφαίνεται με το εμπόριο εξαρτησιογόνων ουσιών και ιδίως των ναρκωτικών.