Η εργασιακή ικανοποίηση των εργαζομένων των Διευθύνσεων Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Αττικής

Αναντίρρητα, τα τελευταία χρόνια και κυρίως την περίοδο της πανδημικής κρίσης, η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει κάνει σημαντικά βήματα εκσυγχρονισμού αναφορικά τόσο με την εφαρμογή νέων και καινοτόμων τεχνολογιών όσο και με την αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού της. Η εργασιακή ικανοποίηση αποτελεί εδώ και χρόνια τομέα σημαντικού ερευνητικού ενδιαφέροντος λόγω των πολλών άμεσων και έμμεσων επιπτώσεων που επιφέρει στους οργανισμούς. Σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, όπου οι οικονομικές αλλά και οι υγειονομικές συνθήκες θέτουν τους δικούς τους περιορισμούς, είναι σημαντικό να διαχωριστούν οι παράγοντες σε αυτούς που ευνοούν την εργασιακή ικανοποίηση των υπαλλήλων των Διευθύνσεων Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΔΑΜ) Αττικής και σε εκείνους τους παράγοντες που δε συμβάλλουν στην αύξηση της ικανοποίησης των εργαζομένων. Η μελέτη αυτών των παραγόντων θα οδηγήσει στο σχεδιασμό κατάλληλων πολιτικών και στην εξεύρεση κινήτρων και συμπεριφορών, που θα συνδράμουν στον καλύτερο έλεγχο του μεταναστευτικού φαινομένου, στην εξοικονόμηση ανθρώπινων αλλά και χρηματικών πόρων και στην αναβάθμιση όχι μόνο του δημόσιου τομέα αλλά και της εικόνας της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή στον τομέα της μετανάστευσης. Για την επίτευξη του σκοπού αυτής της εργασίας, της μελέτης της εργασιακής ικανοποίησης των εργαζομένων στις ΔΑΜ Αττικής, συγκεντρώθηκαν πρωτογενή δεδομένα με την χρήση ερωτηματολογίου. Συλλέχθηκαν 133 ερωτηματολόγια τα οποία στη συνέχεια αναλύθηκαν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, οι υπάλληλοι αντλούν ικανοποίηση από τους συναδέλφους τους, τους προϊσταμένους τους αλλά και από την φύση της εργασίας τους. Ο βαθμός ικανοποίησης που απολαμβάνουν οι υπάλληλοι από κάθε παράγοντα είναι διαφορετικός και στις περισσότερες των περιπτώσεων επιδέχεται βελτίωσης. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα αρχικό εργαλείο τόσο στους δημιουργούς δημοσίων πολιτικών όσο αφορά τις προσπάθειες για τη δημιουργία ενός πιο αποδοτικού και εγγύτερου στον πολίτη, δημοσίου τομέα, αλλά και στους λήπτες των αποφάσεων σχετικά με το προσωπικό των δημοσίων οργανισμών (π.χ κινητικότητα, 15 αξιολογήσεις κτλ) όπως, και σε μικρότερο βαθμό βέβαια, χρήσιμη θα μπορούσε να καταστεί η έρευνα και στους διαμορφωτές των μεταναστευτικών πολιτικών, εγχώριων ή μη.