Clausewitz-ιανή και Ελληνορθόδοξη προσέγγιση του πολέμου: συγκριτική ανάλυση και ενδεχόμενη σύνθεση

Η ιστορία της ανθρωπότητας διαμορφώνεται από γραμμικές και κυκλικές εξελίξεις. Το «φαινόμενο του πολέμου» αποτελεί μια μορφή κυκλικής εξέλιξης της ανθρωπότητας που συνδυάζεται με την γραμμικότητα της εξέλιξης της τεχνολογίας και των συναφών με τον πόλεμο επιστημών. Το φαινόμενο αυτό, στην αυγή του 21ου αιώνα της μεταψυχροπολεμικής Διεθνούς κατάστασης ασφαλείας, προσέλαβε ασύμμετρη μορφή, τόσο χαοτική και ανεξέλεγκτη, που απειλεί τον άνθρωπο με τον αυτοαφανισμό του. Προκύπτει λοιπόν πρόδηλα, ως αδήριτη, η αναγκαιότητα για επίτευξη ειρηνικής σύμπραξης των λαών, για συνεργατική επίλυση των διαφορών τους, καθώς και για μια παγκόσμια προσπάθεια «ηθικής μεταστροφής του πολέμου», όταν οι ανθρώπινες αντιπαραθέσεις καταλήγουν στη σύγκρουση. Η παρούσα διπλωματική εργασία, προτάσσει μια επιστημονική μεθοδολογική επιχειρηματολογία περιπτωσιολογικών αναφορών, στην προσπάθειά της, να υποστηρίξει τη θεωρία της ύπαρξης της «Ελληνορθόδοξης προσέγγισης του πολέμου» ως μιας αυθύπαρκτης και διακριτής θεώρησης περί πολέμου, η οποία αυτοπροσδιορίζεται και ετεροπροσδιορίζεται από τις αντίστοιχες θεωρίες, με βάση τα χριστοκεντρικά - ειρηνόφιλα - ηθικά - πατριωτικά - αξιακά και πολεμοθεωρητικά χαρακτηριστικά της. Σε μια συγκριτική ανάλυση που ακολουθεί μεταξύ της «Clausewitz-ιανής» και της «Ελληνορθόδοξης προσέγγισης», επιχειρείται να προβληθεί η μεταξύ τους διαφορετικότητα, που συνίσταται, τόσο στα ανωτέρω χαρακτηριστικά αυτοπροσδιορισμού της «Ελληνορθόδοξης προσέγγισης», όσο και στην «Ελληνορθόδοξη Τριάδα». Η τελευταία, συγκριτικά με την αντίστοιχη «Clausewitz – ιανή», προβάλλει ως επιτακτική, την αναγκαιότητα της προώθησης και υιοθέτησης από την παγκόσμια κοινότητα, μιας «διεθνούς κοινωνίας», ετεροπροσδιορισμένων και αυτόνομων κατά το Βεστφαλιανό μοντέλο συνεργατικών κρατών, στην οποία, οι διαφορές μεταξύ τους, θα επιλύονται με τη χρήση της «ήπιας ισχύος» και στη χείριστη κατάληξη αντιπαράθεσής τους, με τη μορφή της «ηθικά εστιασμένης σκληρής ισχύος» σε όλα τα επίπεδα πολέμου (πολιτικό – στρατηγικό – επιχειρησιακό – τακτικό – επίπεδο μαχητή). Τέλος, σε μια συνθετική σύγκλιση που ακολουθεί, προτάσσεται ο ισχυρισμός του συντάκτη σύμφωνα με τον οποίο, η τυχόν υιοθέτηση από την παγκόσμια κοινότητα μιας νέας προσέγγισης του πολέμου βασισμένης στην «ειρηνοφιλία», στην «ηθική - δικαιϊκή πρακτική» και στην «Ελληνορθόδοξη Τριάδα», θα συνέβαλε, στο να βρεθεί αυτή, ένα βήμα κοντύτερα στην «πολυπόθητη παγκόσμια ειρήνη». Η «Ελληνορθόδοξη προσέγγιση του πολέμου» θα μπορούσε να αποτελέσει τον «καταλύτη και τον οδηγό» προς την επίτευξή της.