Η διαχρονικότητα της κλασσικής Θεωρίας Πολέμου στο κατώφλι της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης υπό το πρίσμα του Παναγιώτη Κονδύλη

Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να αναδείξει το διαχρονικό ρόλο και τη διεισδυτική προσέγγιση του Έλληνα φιλοσόφου και ακαδημαϊκού, Παναγιώτη Κονδύλη ακόμη και για τις στρατιωτικές υποθέσεις στον 21ο αιώνα, με αφετηρία τη Θεωρία του Πολέμου, το έργο του δηλαδή εκείνο που κατατάσσεται στα ελάχιστα, ελληνικής προέλευσης, εγχειρίδια Στρατηγικής. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας εξετάζεται η διαλεκτική σχέση του Παναγιώτη Κονδύλη με μεγάλους στοχαστές, όπως ο Πρώσος αξιωματικός, Κλαούζεβιτς, ο Μαρξ και ο Λένιν, από τους οποίους ο Έλληνας στοχαστής αντλεί δημιουργικά, για να στοιχειοθετήσει στη συνέχεια τη βάση της δικής του θεωρητικής πρότασης απέναντι στο φαινόμενο του πολέμου. Μετά τη θεωρητική σκευή, στο δεύτερο μέρος εξετάζει η «4η Βιομηχανική Επανάσταση» και οι επιδράσεις της στη στρατιωτική τεχνολογία, μέσω καινοτόμων εφαρμογών, όπως ο κυβερνοπόλεμος, η ρομποτική και τα αυτόνομα οπλικά συστήματα, η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι υβριδικές μορφές πολέμου. Σκοπός της μελέτης συνιστά η ανάδειξη στα συμπεράσματα της δυνατότητας πλήρους εφαρμογής της Θεωρίας του Πολέμου του Παναγιώτη Κονδύλη στις πλέον σύγχρονες μορφές διεξαγωγής του πολέμου τον 21ο αιώνα, όπως και η αναλλοίωτη αξία των αρχών και κανόνων του πολέμου, στους οποίους ο ίδιος επικεντρώνεται, υποδεικνύοντάς τους ως αξιώματα της Τέχνης του πολέμου.