Ενδοοικογενειακή βία των γυναικών στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης: πολιτικές για την αντιμετώπισή της

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η εξέλιξη του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας κατά των γυναικών, στην περιοχή της Αθήνα και του Πειραιά από την έναρξη λειτουργίας των Συμβουλευτικών Κέντρων και των Δομών Φιλοξενίας έως και σήμερα, υπό το πρίσμα δύο συνιστωσών, οικονομική κρίση και ψηφισθείσα νομοθεσία. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού παρουσιάζονται δύο κεφάλαια με το θεωρητικό και νομοθετικό πλαίσιο της συζυγικής/ συντροφικής κακοποίηση και του παράγοντα της οικονομικής κρίσης. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε είναι ποιοτική. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού λήφθηκαν συνεντεύξεις από το επιστημονικό προσωπικό πέντε Συμβουλευτικών Κέντρων και δύο Ξενώνων Φιλοξενίας του δικτύου της Γενικής Γραμματεία Ισότητας Φύλων στην ΑθΦήνα και στον Πειραιά. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι, πρώτον τα στερεότυπα και η έλλειψη υποστηρικτικού περιβάλλοντος των γυναικών τις επηρεάζουν περισσότερο από την εργασιακή και οικονομική τους κατάσταση στη λήψη αποφάσεων. Δεύτερον, η οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελέσει παράγοντα δημιουργίας βίας, η βία προϋπήρχε της κρίσης. Τρίτον, ο ρόλος της Αστυνομίας είναι αμφιλεγόμενος, καθώς μέρος των αστυνομικών αποθαρρύνει και φοβίζει τις γυναίκες για τις συνέπειες των πράξεών τους και ταυτόχρονα η υπάρχουσα νομοθεσία δεν είναι γνώριμη από μερίδα των κακοποιημένων γυναικών και δεν τις καλύπτει πλήρως, ώστε να απαλλαγούν από το βίαιο σύντροφο. Τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει η έρευνα είναι πρώτον, ότι τα στερεότυπα αποτελούν ακόμα και στη σημερινή εποχή μια αφορμή για να ανθίζει η βία στην οικογένεια. Δεύτερον η οικονομική κρίση δεν έχει αιτιώδη σχέση με την αύξηση της βίας. Η βιαιότητα του συντρόφου υπήρχε αλλά η πίεση των συνθηκών βοήθησε να αναδειχθεί. Τρίτον, η ποινική δικαιοσύνη χρειάζεται βελτίωση, αφενός οι αστυνομικοί επανεκπαίδευση για τη διαχείριση θεμάτων κακοποίησης, αφετέρου η νομοθεσία τροποποιήσεις για την επίτευξη μεγαλύτερης ευρύτητας.