Ευρωπαϊκές πολιτικές για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού

Το ερευνητικό αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι οι ευρωπαϊκές στρατηγικές, οι "αρχιτεκτονικές διακυβέρνησης", καταπολέμησης του κοινωνικού αποκλεισμού στα κράτη μέλη της ΕΕ. Ο βασικός άξονας της εργασίας ήταν οι στρατηγικές που έχουν ληφθεί από το 2000 και έπειτα, καθώς η δεκαετία 2000 - 2010 γνώρισε αρκετά σημαντικές αλλαγές στα ευρωπαϊκά δεδομένα (υιοθέτηση κοινού νομίσματος, δημοσιονομική κρίση και κρίση χρέους, προσχώρηση προερχόμενων από το Ανατολικό Μπλοκ κρατών στην ΕΕ.), που άλλαξαν τις ισορροπίες και επέτειναν τις κοινωνικές ανισότητες. Η ερευνητική μέθοδος που ακολουθήθηκε είχε ποιοτικά χαρακτηριστικά, αφού έγινε αποκλειστική χρήση βιβλιογραφικών πηγών. Θεωρητικά η εργασία στηρίχθηκε στα έργα του Durkheim και της σχολής του Σικάγο, δημιουργώντας ένα θεωρητικό δυαδικό πρότυπο ανάμεσα σε κοινωνική ενσωμάτωση και κοινωνικό αποκλεισμό. Από την έρευνα φάνηκε ότι, μολονότι υπάρχει ο σχεδιασμός για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού, όσο αυτός εκλαμβάνεται ως ένα επακόλουθο της οικονομικής ανάπτυξης από τις αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές σχεδιασμού, τόσο δεν θα λαμβάνονται άμεσες πολιτικές για την καταπολέμησή του και θα συνεχίσει να ταλανίζει τους πιο ευάλωτους πολίτες. Σίγουρα, η επιλογή της νεοφιλελεύθερης οπτικής από την ΕΕ , από τη Λισαβόνα II και έπειτα, έχει επηρεάσει αρνητικά τη λήψη παραδοσιακών μέτρων και πολιτικών του κράτους πρόνοιας και έχει κυρίως στρέψει την προσοχή σε άλλου είδους πολιτικές, χωρίς ωστόσο να λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου.