Η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις εργασιακές σχέσεις εν καιρώ οικονομικής κρίσης

Η οικονομική κρίση εισήλθε στις εργασιακές σχέσεις ως «δούρειος ίππος» και με το πρόσχημα της θεραπείας της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, επέβαλλε μεταξύ άλλων την «εσωτερική υποτίμηση», τη μείωση δηλαδή του εργατικού κόστους, κυρίως με την περικοπή των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, αλλά και με τον εν γένει περιορισμό των εργατικών δικαιωμάτων. Ο νομοθέτης της κρίσης ενόψει του άμεσου κινδύνου οικονομικής κατάρρευσης, «έγειρε» αναντίρρητα προς την πλευρά του δημοσιονομικού συμφέροντος της χώρας εις βάρος των συνταγματικώς κατοχυρωμένων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ο δικαστής σε πρώτο χρόνο ασπάστηκε το δόγμα του δικαστικού αυτοπεριορισμού και του οριακού δικαστικού ελέγχου επί των κυρίαρχων επιλογών του νομοθέτη, αλλά στην συνέχεια αυστηροποίησε τον δικαστικό έλεγχο και σε αρκετές περιπτώσεις επέδειξε και δικαστικό ακτιβισμό. Σκοπός λοιπόν της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση των σημαντικότερων αποφάσεων του ΣτΕ για τις εργασιακές σχέσεις των μισθωτών του Ιδιωτικού και του Δημοσίου Τομέα κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης και η ανάλυση των ζητημάτων συνταγματικότητας στα οποία κλήθηκε το ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίσει. Οι ενδεικτικές αυτές αποφάσεις απασχόλησαν ιδιαίτερα το νομικό κόσμο, αλλά και συνολικά την κοινή γνώμη και αντανακλούν στις ζωές των εργαζομένων και εν γένει όλων των Ελλήνων πολιτών.