Συγκριτική ανάλυση συστημάτων εθνικής ασφάλειας: περιπτώσεις μελέτης: ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Ισραήλ και Ιαπωνία

Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η παρουσίαση και συγκριτική ανάλυση των Εθνικών Συστημάτων Ασφάλειας και Χειρισμού Κρίσεων των κρατών ΗΠΑ, Μ. Βρετανίας, Ισραήλ και Ιαπωνίας. Βασικό ερώτημα της έρευνας είναι: Αν και ο Francis Fukuyama μίλησε για το «τέλος της Ιστορίας» συνδέοντάς το με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τότε γιατί όλο και περισσότερες χώρες όπως το Ισραήλ και η Μεγάλη Βρετανία δημιουργούν Συστήματα Εθνικής Άμυνας και χειρισμού κρίσεων; Η απάντηση είναι πως μόνο αυτό δεν ισχύει. Σε παγκόσμιο επίπεδο πλέον ένεκα της παγκοσμιοποίησης, η ιστορία κινείται με τόσο ραγδαίες ταχύτητες και με απρόβλεπτες κατευθύνσεις και αποτελέσματα, που η διαχείριση κρίσεων, και ειδικότερα ο τομέας της διεθνούς πολιτικής που αφορά στην επίλυση διενέξεων, αποτελεί αντικείμενο έντονου και διαρκούς προβληματισμού. Η ανάγκη για διεθνή ειρήνη, ασφάλεια και σταθερότητα σε συνδυασμό με την εμφάνιση νέων κινδύνων για την παγκόσμια τάξη (διεθνής τρομοκρατία, όπλα μαζικής καταστροφής, περιβαλλοντική μόλυνση και εκτεταμένες ανθρωπιστικές καταστροφές) αναθέρμαναν σημαντικά το ενδιαφέρον της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας για τα ζητήματα του χειρισμού κρίσεων. Ο εύθραυστος πολιτικός και γεωστρατηγικός χαρακτήρας του μεταδιπολισμού επιτάσσει ιδιαίτερη προσοχή στην αντιμετώπιση των «εκτάκτων καταστάσεων». Από την άλλη, η ανάλυση των συγκεκριμένων χωρών χρήζει σημαίνουσας προσοχής για την απόδειξη των παραπάνω. Οι ΗΠΑ αρχικά, ήταν η πρώτη χώρα που δημιούργησε τέτοιες δομές άμυνας και εξωτερικής πολιτικής αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας την πρωτοκαθεδρία στον τομέα της ασφάλειας. Η σημερινή εποχή, σε συνδυασμό με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τράμπ, φαίνεται να αποτελεί ένα σημείο ρήξης, τείνοντας να προδιαγράψει το πώς η Ουάσιγκτον σκοπεύει να κινηθεί στο παιχνίδι ριζικής αναδιάρθρωσης του διεθνούς συστήματος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεθνούς συστήματος, το οποίο ήδη έχει ξεκινήσει. Η Μεγάλη Βρετανία αναδιαμορφώνοντας το ΣΕΑ μόλις το 2012, αποδεικνύει πως ο συνεχώς μεταβαλλόμενος κόσμος, καθώς και η έλλειψη στρατηγικού προσανατολισμού (ένεκα της κρίσης στην Ευρωζώνη, της θέσης της στην ΕΕ και το επικείμενο Brexit, και της στροφής των ΗΠΑ προς την Ευρασία), δημιουργεί όλο και περισσότερο την ανάγκη δημιουργίας και ενίσχυσης μοντέλων εθνικής ασφάλειας. Η Ιαπωνία από την άλλη, γεωγραφικά τοποθετημένη στο Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό και συνορεύοντας με τη Ρωσία, την Κίνα και τη χερσόνησο της Κορέας, αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ανατολικής Ασίας όσον αφορά στον τομέα της ασφάλειας καθώς και ένα νέο σχετικά πεδίο χειρισμού κρίσεων όπως οι φυσικές καταστροφές. Τέλος, το Ισραήλ και οι υπαρξιακές του απειλές, βρισκόμενη σε ένα εύθραυστο γεωπολιτικό περιβάλλον, συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της όλης μελέτης, συγκριτικά με τα υπόλοιπα «μέρη» της