Κάνοντας σεξ σαν Έλληνες: Οι πολιτικές του σεξ στην κατασκευή του ελληνικού έθνους μέσα από τον συστημικό πολιτικό λόγο για το Σύμφωνο Συμβίωσης στην Ελληνική Βουλή

Η παρούσα εργασία διερευνά τους τρόπους με τους οποίους οι Λόγοι (Discourses) που (ανα)παράγουν το Ελληνικό έθνος, επιδιώκουν να ελέγξουν τις πολιτικές του σεξ και τις σεξουαλικότητες των έμφυλων πολιτών. Μελετώνται και αναλύονται οι δημόσιοι πολιτικοί Λόγοι που αρθρώνονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, κυρίως στις συζητήσεις που προηγήθηκαν της ψήφισης του νόμου 4356/2015 για την θεσμοθέτηση της πρόσβασης των ομόφυλων ζευγαριών στο δικαίωμα σύναψης Συμφώνου Συμβίωσης, αλλά και εκείνοι που διαμεσολαβήθηκαν στις Ολομέλειες της Βουλής για τη διαχείριση του προσφυγικού, τον θάνατο στρατιωτικών «εν ώρα καθήκοντος», τη διεύρυνση του δικαιώματος του εκλέγειν σε άτομα δεκαεπτά ετών και τη διαπολιτισμική εκπαίδευση. Η παρούσα εργασία επιλέγει να εστιάσει στους λόγους των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας. Για την ανάλυση αυτών των λόγων χρησιμοποιείται η document analysis (Davie and Wyatt 2011) η οποία αντιλαμβάνεται τα έγγραφα ως πηγές βασισμένες σε κείμενο το οποίο παράγεται, λειτουργεί και αναλύεται εντός ενός κοινωνικο-ιστορικού συγκειμένου. Ο συγγραφέας προχώρησε στην ανάλυση του ερευνητικού υλικού υιοθετώντας την αντίληψη του Άντερσον (1997) περί του έθνους ως «φαντασιακής κοινότητας» και χρησιμοποιώντας τους θεωρητικούς φακούς που προσφέρει ο Φουκώ σχετικά με την εξουσία, τη βιοπολιτική και το φιλελεύθερο υποκείμενο. Επίσης θεωρητικές θεάσεις όπως η πολιτική διάσταση του σεξ της Rubin (1984), η ανάλυση του σεξ στον δημόσιο χώρο (Μπερλαντ and Ουόρνερ, 2022), η σεξουαλική πολιτότητα όπως τη συζητά η Σαμπσάι (2022) αλλά και ο στοχασμός γύρω από την ομοκανονικότητα της Duggan (2002) και του ομοεθνικισμού της Puar (2022) βοήθησαν στην ανάδειξη και μελέτη ποικίλων διαστάσεων. Η έρευνα κατέδειξε πως το νεωτερικό ελληνικό υποκείμενο κατασκευάζεται σεξουαλικά μέσα σε συστήματα εξουσίας, όπως ο οριενταλισμός, η «λευκότητα», η «δυτικότητα» και ο (νέο)φιλελευθερισμός, τα οποία διέπουν την εθνική του ταυτότητα μέσω μηχανισμών εξουσίας, όπως η οικογένεια, οι αντιλήψεις περί δημόσιου χώρου, η (α)ορατότητα, οι πολιτικές ταυτότητας κ.λπ. Η ανάλυση των κοινοβουλευτικών Λόγων έδειξε πως το ελληνικό έθνος βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης από την σεξουαλικότητα των μελών του και φροντίζει να αναπαράγεται από τους θεσμούς της, ενώ αισθάνεται απειλούμενο από «μη εθνοπαραγωγικές» σεξουαλικές πολιτικές. Η δε σεξουαλικότητα, φαίνεται να συγκροτείται μέσα από πολλαπλά «φίλτρα», πολιτισμικές εγγραφές και «κανονικότητες».