Η αρχή της δέουσας επιμέλειας στο διεθνές δίκαιο του περιβάλλοντος

«Τα περιβαλλοντικά προβλήματα είναι χρόνια, πολύπλευρα, παγκόσμια στη φύση τους κι αλληλεπιδρούν σε πολλά κράτη με αποτέλεσμα η περιβαλλοντική ζημία να έχει περάσει από τη διμερή κρατική ευθύνη στη διεθνή συνεργασία». Η υποχρέωση των κρατών να μην προκαλούν ζημιά στο έδαφος άλλων κρατών πηγάζει από την αρχή της κυριαρχίας κι αφορά όλα τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, νομοθετικά, διοικητικά κ.τ.λ. Από τις εργασίες της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου, προκύπτει ότι η αρχή της δέουσας επιμέλειας πηγάζοντας από την πρόληψη, απαιτεί ένα πρότυπο μνείας από τα κράτη, τα οποία θα πρέπει να δρουν με προβλεψιμότητα αναφορικά με την πρόληψη ή την ελαχιστοποίηση του κινδύνου. Το περιβάλλον αποτελεί τον ζωτικό χώρο του ανθρώπου αναφορικά με την επιβίωσή του και την ανάπτυξη της προσωπικότητας και του πολιτισμού του. Είναι σύμφωνα με τον κο Περράκη, «….συνυφασμένο με το δικαίωμα στη ζωή και την ανάπτυξη» ενώ στη Σύμβαση της Unesco για την προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς του 1972, «συναιρείται η παγκόσμια κληρονομιά με τη συνύπαρξη πολιτισμικής και περιβαλλοντικής διάστασης». Η περιβαλλοντική προστασία συνδέεται άρρηκτα με τη βιώσιμη ανάπτυξη και την ανάπτυξη των διαδικαστικών υποχρεώσεων εκ της δέουσας επιμέλειας κι απαιτεί τη συνεργασία των κρατών σε διεθνές, περιφερειακό και διμερές επίπεδο.