Η εμπρόθετη δράση, η επιτέλεση του πολιτικού και το ερώτημα της ελευθερίας στη σύγχρονη φεμινιστική και κουήρ θεωρία

Η παρούσα εργασία στοχεύει να διερευνήσει μία νοηματοδότηση της ελευθερίας που εναντιώνεται στην κατανόηση της έννοιας που έχει κυριαρχήσει στις σχετικές συζητήσεις από την ανάπτυξη του κλασικού φιλελευθερισμού. Για την θεωρητικοποίηση μίας τέτοιας νοηματοδότηση, χρησιμοποιώ αναλυτικά εργαλεία της σύγχρονης φεμινιστικής και κουήρ θεωρίας, που εξυπηρετούν το σκοπό την ____ των εννοιών που υποστηρίζουν την φιλελεύθερη νοηματοδότηση της ελευθερίας -κυρίως, την διάκριση σώμα (φύση)/πολιτισμός και το αυτόνομο, λογικό, κυρίαρχο υποκείμενο. Επικεντρώνομαι στον τρόπο με τον οποίο ο κυρίαρχος φιλελεύθερος μύθος της ελευθερίας είναι εμφυλοποιημένος και φυλετικοποιημένος -είναι εξίσου καταδικασμένος να είναι απρόσιτος και επικίνδυνος όταν τίθεται ως στόχος. Βασισμένη σε αυτά τα θεμέλια, υποστηρίζω πως η ενσωματότητα και η σχεσιακότητα είναι οι δύο κύριες έννοιες που πρέπει να γίνουν αντικείμενο πραγμάτευσης, στην προσπάθεια να κάνουμε κουήρ την ελευθερία. Υποστηρίζω μία κατανόηση της ελευθερίας που δεν είναι ούτε ένα είδος ιδιωτικής περιουσίας που μπορεί να γίνει αντικείμενο ιδιοποίησης, ούτε μία έννοια συνώνυμη της αυτονομίας. Αντίθετα, ερμηνεύω την “ελευθερία” ως μία ενσώματη εμπειρία, που μπορεί να επιτελεστεί μόνο μαζί με τις άλλες και τους άλλους. Προκειμένου να υποστηρίξω αυτήν την έννοια, συζητώ την σημασία της επιτελεστικής πολιτικής ως πρακτικής ελευθερίας. Τέτοια είδη πολιτικής επιτρέπουν μία κατανόηση της έλλειψης αυτονομίας του υποκειμένου ως ένα “πολιτικό δώρο”, και μία σύλληψη της ελευθερίας στη “μετα-απελευθερωτική εποχή” μας. Τέλος, συζητώ ένα παράδειγμα πρακτικής ελευθερίας, πρακτικής αποταύτισης με τους όρους του José Esteban Muñoz, που στηρίζει αυτό το επιχείρημα. Σε αυτό το πλαίσιο, συμπεραίνω πως αυτά τα υποκείμενα που δεν μπορούν να διαφύγουν από την ενσωματότητά τους, που δεν μπορούν να αρνηθούν τη ριζοσπαστική συναισθησιακή σχεσιακότητα και συν-συγκρότηση με τους άλλους, με άλλα λόγια, τα κουήρ υποκείμενα, είναι ακριβώς το προνομιακό πεδίο όπου μία άλλη, μη-κυρίαρχη νοηματοδότηση της ελευθερίας μπορεί να αρθρωθεί.