Η έννοια της πολιτιστικής διαδρομής ως μέσο ανάδειξης και προστασίας της πολιτισμικής κληρονομιάς

Η μελέτη της εξέλιξης του τουριστικού φαινομένου αποδεικνύει ότι στη μεταπολεμική Ελλάδα δεν υπήρξε ο απαραίτητος στρατηγικός σχεδιασμός, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη του τουρισμού να πάρει μαζικό χαρακτήρα. Λόγω της πληθώρας των διαθέσιμων φυσικών και πολιτιστικών πόρων, ο τουρισμός αποτέλεσε ένα μέσο για την οικονομική ανάπτυξη σε μια χώρα που το είχε μεγάλη ανάγκη. Ωστόσο, η έξαρση αυτή βασίστηκε κυρίως στο μοντέλο «ήλιος- θάλασσα- αμμουδιά», κάτι το οποίο οδήγησε σε πολλές περιπτώσεις σε υπερεκμετάλλευση και φθορά της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Σταδιακά, όμως, άρχισαν να αναπτύσσονται διάφορες εναλλακτικές μορφές τουρισμού, για να καλύψουν τις νέες ανάγκες των τουριστών. Καθώς ο πολιτισμός είναι ένα πεδίο άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τουρισμό, ο πολιτιστικός τουρισμός αποτελεί μία μορφή τουρισμού που γίνεται όλο και πιο δημοφιλής. Στο πλαίσιο αυτό, οι πολιτιστικοί πόροι μετατρέπονται σε τουριστικούς, προσφέροντας στο σύγχρονο τουρίστα- καταναλωτή τη δυνατότητα μιας αυθεντικής εμπειρίας. Παράλληλα, είναι μια μορφή τουρισμού που, εφόσον βασίζεται σε οργανωμένο σχεδιασμό, βοηθάει στην ενίσχυση της προστασίας της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς δημιουργώντας τα κίνητρα για τη λήψη προστατευτικών μέτρων. Για να εξασφαλίσει βιωσιμότητα, ο πολιτιστικός τουρισμός διαθέτει ποικίλα διαχειριστικά εργαλεία, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η «πολιτιστική διαδρομή», δηλαδή μια περιήγηση σε σημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος με βάση ένα συνεκτικό στοιχείο. Πρόκειται για ένα εργαλείο που μπορεί να συμβάλει στην προστασία πολιτιστικών και φυσικών πόρων, να προσφέρει βιώσιμες λύσεις στον τουρισμό και να ενισχύσει την τοπική οικονομία. Ειδικότερα, τα οφέλη μιας πολιτιστικής διαδρομής μπορούν να μεγιστοποιηθούν σε απομακρυσμένες περιοχές, που έχουν ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη από υποστηρικτικά μέτρα.