Η προσαρμοστικότητα του ζευγαριού και ο ρόλος της βοήθειας των παππούδων και γιαγιάδων προς την οικογένεια και την ανατροφή του παιδιού

Ο βασικός στόχος της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της βοήθειας και της απουσίας βοήθειας του καθενός εκ των τεσσάρων παππούδων και γιαγιάδων, ως προς την οικογενειακή ζωή του παιδιού τους, στην προσαρμοστικότητα του ζευγαριού (συνοχή, ικανοποίηση και συζυγική ικανοποίηση) αλλά και την προσαρμοστικότητα στο γονεϊκό ρόλο (γονική αυτοαποτελεσματικότητα, γονικό άγχος, γονική ικανοποίηση). Μέθοδος: Το δείγμα αποτελούνταν από 116 γονείς οι οποίοι απάντησαν σε ερωτήσεις που μετρούσαν το γονικό άγχος, τη γονική ικανοποίηση, τη γονική αυτοαποτελεσματικότητα, την ισορροπία μεταξύ οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, την ενοχή και τη μετάνοια για τις οικογενειακές και επαγγελματικές επιλογές, τις γονεϊκές πρακτικές του γονιού και την αντιληπτόμενη χρήση αυτών των γονεϊκών πρακτικών από το/τη σύζυγο και τους παππούδες/γιαγιάδες. Επίσης, οι συμμετέχοντες ερωτήθηκαν για τα δημογραφικά τους στοιχεία, την προσαρμοστικότητα στη σχέση, καθώς και τη συχνότητα βοήθειας που λαμβάνουν από το σύζυγο και τον καθένα από τους τέσσερις παππούδες και γιαγιάδες. Συζήτηση: Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι οι ψυχολογικοί παράγοντες που περιλαμβάνονται στην προσαρμοστικότητα στο γονεϊκό ρόλο, δηλαδή η αυτοαποτελεσματικότητα, το άγχος και η ικανοποίηση που αφορούν το άτομο ως γονιό, η ενοχή, το από κοινού δημοκρατικό γονεϊκό στυλ διαπαιδαγώγησης και η ισορροπία μεταξύ οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής του γονιού προβλέπουν σε συνδυασμό με τη βοήθεια των παππούδων/γιαγιάδων την προσαρμοστικότητα του ζευγαριού και την προσαρμοστικότητα στο γονεϊκό ρόλο. Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι η βοήθεια της πεθεράς είναι αυτή που προβλέπει την προσαρμοστικότητα στη σχέση του ζευγαριού γενικά αλλά και την συνοχή και συναίνεση στο ζευγάρι, ενώ η συζυγική ικανοποίηση προβλέπεται από τη βοήθεια του/της συζύγου. Επιπλέον, βασικός παράγοντας πρόβλεψης φάνηκε ότι είναι η ενοχή για τον χρόνο που αφιερώνεται στην ανατροφή του παιδιού, η ύπαρξη της οποίας έδειχνε χαμηλότερη προσαρμοστικότητα, και το γονικό άγχος, η ύπαρξη του οποίου έδειχνε καλύτερη προσαρμοστικότητα στη σχέση του ζευγαριού. Τελειώνοντας, επιβεβαιώθηκε και σε ελληνικό πληθυσμό ότι η ύπαρξη γονικού άγχους συνδέεται με μειωμένη γονική ικανοποίηση και γονική αυτοαποτελεσματικότητα. Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε η σχέση μεταξύ της βοήθειας των παππούδων και γιαγιάδων και της προσαρμοστικότητας στο γονεϊκό ρόλο.