Η εξωτερική πολιτική της Συρίας από το 1970 έως το 2000: παράγοντας σταθερότητας ή αβεβαιότητας στη Μέση Ανατολή;

Η εργασία αυτή φιλοδοξεί ν’ απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσο η Συρία την περίοδο 1970-2000 αποτέλεσε παράγοντα σταθερότητας στην Μέση Ανατολή, μια περιοχή στην οποία τα κράτη που την αποτελούσαν επέλεξαν να λύσουν τις διαφορές τους με συνεχόμενους πολέμους. Με την εργασία αυτή θα υποστηριχθεί ότι στην χάραξη εξωτερικής πολιτικής παράγοντες όπως η εθνική συνείδηση, οι κυρίαρχες εθνικές αξίες, η ιδεολογία, η θρησκεία και η κοινή γνώμη δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο καθώς τα κυρίαρχα εθνικά κράτη χαράσσουν και αναπτύσσουν πολιτικές με γνώμονα την προαγωγή του εθνικού συμφέροντος και μόνο. Καθοριστικός παράγων για την επίτευξη των στόχων κάθε κράτους και εν προκειμένω για την Συρία, είναι η ισχύς και συγκεκριμένα υλικές δυνατότητες και η ικανότητα διεξαγωγής πολέμου. Μια ανεπτυγμένη και εύρωστη οικονομία μαζί με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις αυξάνουν το ειδικό βάρος της κάθε χώρας στην διεθνή πολιτική. Επιπλέον θα αναδειχθεί το γεγονός ότι τα κράτη υιοθετούν παρόμοιους στόχους, ο πιο σημαντικός των οποίων είναι η επιβίωση και ότι εξασφαλίζουν αυτήν μεγιστοποιώντας την ασφάλειά τους. Κεντρική παράμετρος των Διεθνών Σχέσεων είναι η ισορροπία ισχύος καθώς αυτή τις περισσότερες φορές καθορίζει την συμπεριφορά των κρατών. Τέλος πέρα από το διεθνές σύστημα, την δομή που κινούνται τα κράτη ανάλογα με την σχετική ισχύ τους, θα αναδειχθούν πόσο κρίσιμα στοιχεία είναι μερικές φορές για την χάραξη εξωτερικής πολιτικής οι πολιτικές διεργασίες και αναζωπυρώσεις στο εσωτερικό των κρατών αλλά και οι πολιτικές επιλογές του εκάστοτε κυβερνήτη.