Lacan και Vygotsky: η Λέξη, το Κενό και η Διαλογική Συνθήκη

Το άρθρο διερευνά τις θεωρητικές συγγένειες και διαφορές ανάμεσα στον Lacan και τον Vygotsky, εστιάζοντας στον ρόλο της γλώσσας, στη συγκρότηση του υποκειμένου και στην έννοια της δραστηριότητας. Η συγγραφέας δείχνει ότι για τον Vygotsky η γλώσσα λειτουργεί ως ψυχολογικό εργαλείο που διαμορφώνει τις ανώτερες ψυχικές λειτουργίες μέσω κοινωνικής και διαλογικής δραστηριότητας, ενώ για τον Lacan η γλώσσα συνιστά τη δομή της συμβολικής τάξης που καθορίζει την έλλειψη, την απόλαυση και την αλλοτρίωση του υποκειμένου. Παράλληλα, η έννοια της ψευδο δραστηριότητας αποκτά διαφορετικές σημασίες: στον Vygotsky αφορά τη ρήξη κινήτρου σκοπού, ενώ στον Lacan τη διαπαθητικότητα που συντηρεί την εξουσία του Άλλου. Μέσα από συγκρίσεις που αγγίζουν ζητήματα παιχνιδιού, φαντασίωσης και διαλογικής συνθήκης, το άρθρο αναδεικνύει ότι ο Vygotsky προσφέρει μια κοινωνικο ιστορική, συμμετοχική κατανόηση της ανθρώπινης ανάπτυξης, ενώ ο Lacan αναδεικνύει το τραύμα, το κενό και τη ριζική έλλειψη ως δομικά στοιχεία της υποκειμενικότητας.