Ο G.W.F. Hegel και η κριτική της υπερβατικότητας

Η διατριβή επιχειρεί να αποσαφηνίσει την εγελιανή κριτική της υπερβατικότητας η οποία αποτελεί τη γνωσιολογική-λογική προϋπόθεση της κριτικής της κυριαρχίας. Η ενασχόληση με το θέμα αυτό στο έργο του Χέγκελ υποδηλώνει μια στροφή σε μεθοδολογικά ζητήματα συγκρότησης της διαλεκτικής στο εγελιανό corpus ο σχολιασμός των οποίων αποτελεί κρίσιμο κόμβο για την κατανόηση της φύσης της ίδιας της διαλεκτικής όσο και για την προσπάθεια σύνδεσής της με σύγχρονα προβλήματα της κοινωνικής και πολιτικής θεωρίας. Κεντρικό ζήτημα της έρευνας αποτελεί η διασαφήνιση του τρόπου με τον οποίο, αφενός, συγκροτείται η εμμενής πραγμάτευση του Χέγκελ και, αφετέρου, η παρακολούθηση των επιμέρους μετατοπίσεων του περιεχομένου της εμμένειας καθώς η σκέψη του φιλοσόφου ωριμάζει και εφαρμόζεται σε διαφορετικά αντικείμενα. Στο πρώτο και το δεύτερο κεφάλαιο ανασυγκροτούνται τα βασικά σημεία που ανακύπτουν από την υπερβατικότητα και την κριτική της μέσα από έννοιες που καλύπτουν το φάσμα από τα πρώιμα γραπτά μέχρι και τη Φαινομενολογία του Νου και την Επιστήμη της Λογικής. Στο τρίτο κεφάλαιο αξιοποιείται η ερμηνευτική συνεισφορά του Αντόρνο ώστε να αναδειχθούν τα όρια στα οποία παραπέμπει η ίδια η εγελιανή μέθοδος καθώς και τα όρια της ίδιας της κριτικής του Αντόρνο στον Χέγκελ. Το σύνολο των ερωτημάτων που αναπτύσσονται στη διατριβή αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου εγχειρήματος προσέγγισης της νεωτερικής διαλεκτικής σκέψης και της κεντρικής της σημασίας για την κατανόηση σύγχρονων θεωρητικών αλλά και πρακτικών ζητημάτων όπως εκείνο της κυριαρχίας.