Το βίωμα του διαζυγίου ως μεταβατική εμπειρία και τα κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά των διαζευγμένων γυναικών της πόλης

Σκοπός της διατριβής είναι να διερευνηθεί η εμπειρία του διαζυγίου, όπως αυτή βιώνεται από γυναίκες που ζουν στην Αθήνα. Μέσα από τις προσωπικές τους αφηγήσεις αναζητούνται οι σημαντικότερες κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις του διαζυγίου, οι ερμηνείες που αποδίδουν σε αυτό οι ίδιες οι γυναίκες, και οι συνέπειές του στην αντίληψη του εαυτού. Η εξέταση του βιώματος του διαζυγίου προσεγγίζεται μέσα από τον αφηγηματικό λόγο είκοσι τεσσάρων Ελληνίδων γυναικών, οι οποίες ως έγγαμες και ως διαζευγμένες κατοικούν στην πόλη των Αθηνών. Το διαζύγιο θα ορίσει εκ νέου την οργάνωση της προσωπικής και οικονομικής ζωής των πρώην εταίρων του γάμου. Θα ορίσει την ανάληψη νέων ευθυνών, την ανάληψη της επιμέλειας και της φροντίδας των τέκνων, τη δημιουργία νέων κοινωνικών σχέσεων, την αναζήτηση κοινωνικής στήριξης. Θα ορίσει τους τρόπους διαχείρισης της καθημερινότητάς τους και θα αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα δομηθεί ο μετέπειτα βιογραφικός σχεδιασμός των διαζευγμένων γυναικών. Κοινός τόπος σε όλες τις αφηγήσεις είναι ο χαρακτήρας του διαζυγίου ως εμπειρία μετάβασης ευρύτερης δυναμικής στη βιογραφία των διαζευγμένων γυναικών. Το διαζύγιο για την πλειοψηφία των κοινωνικών υποκειμένων της μελέτης αφορά μια εμπειρία ρήξης με την εδραία πριν το διαζύγιο αντίληψη του εαυτού της συζύγου και της έγγαμης μητέρας. Η ανάλυση του βιογραφικού αφηγήματος οδηγεί στη διαμόρφωση ενός ερμηνευτικού μοντέλου διαχείρισης του διαζυγίου από τις διαζευγμένες γυναίκες, που σχηματοποιείται σε μια τυπολογία τριών «στρατηγικών διαχείρισης του διαζυγίου». Στρατηγικές που με τη σειρά τους καταλήγουν σε δύο τυπολογίες ταυτοτικής συγκρότησης των υποκειμένων της μελέτης έναντι της εμπειρίας του διαζυγίου. Η «ρηκτική ταυτοτική τυπολογία» και η «διαπραγματευτική ταυτοτική τυπολογία» εκφράζουν τον τρόπο που οι διαζευγμένες γυναίκες τοποθετούνται απέναντι στις πραγματικότητες που ορίζει το διαζύγιο, τονίζουν τη σημαντικότητα της σημασιοδότησης του διαζυγίου ως κρίσιμη συνθήκη αξιολογικού τύπου για τη συγκρότηση νοήματος ταυτότητας, και ορίζουν την αντίληψη του εαυτού μετά τη μεσολάβησή του.