Το πλαίσιο ορισμού νέων ευρώ-εγκλημάτων κατ’ άρθρο 83, παρ. 1 ΣΕΕ: η περίπτωση παραβίασης των περιοριστικών μέτρων της Ένωσης

Η εξέλιξη της οικονομίας στον πλανήτη, τα ποικίλα και διασταυρούμενα συμφέροντα παγκοσμίως καθώς και η προσπάθεια ανάδειξης κοινών συμφερόντων και διεύρυνσης κοινών στόχων, εντός της ΕΕ, εισέφεραν και επέφεραν, μία πολιτική εγγύτητα των κρατών-μελών ταυτόχρονα με την «ανάγκη» για κοινή δράση τόσο σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής όσο και στο τομέα της εξωτερικής δράσης. Με την συνθήκη της Λισσαβώνας, η ΕΕ απέκτησε νομική προσωπικότητα αλλά και μία «κοινή» εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, στο πλαίσιο της οποίας κλήθηκε πολλές φορές να λάβει περιοριστικά μέτρα έναντι τρίτων (τελευταία με αφορμή τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία, από τη Ρωσία), προκειμένου να διασφαλίσει, τις υποστηριζόμενες αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει, το κράτος δίκαιου, τη δημοκρατία, τη διεθνή ειρήνη αλλά και τους «αδύναμους κρίκους» της παγκόσμιας γεωπολιτικής αλυσίδας. Ωστόσο, πολλάκις και με την εξέλιξη της τεχνολογίας και όχι μόνο, η παραβίαση των κυρώσεων, αποτελεί κίνδυνο ματαίωσης του ανωτέρω επιδιωκόμενου σκοπού και έτσι, και για την υλοποίηση αυτού του πολιτικού προτάγματος, προτάθηκε η ένταξη της αυτής παραβατικότητας, στον τομέα των ευρω-εγκλημάτων του άρ.83 παρ.1. ΣΛΕΕ. Η παρούσα μελέτη, αναλύει το θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο της λήψης απόφασης περιοριστικών μέτρων σύμφωνα με τα άρ.29 ΣΕΕ και 215 ΣΛΕΕ, της Απόφασης (ΕΕ) 2022/2332 της Επιτροπής για την εν λόγω ένταξη, καθώς και την πρόταση θέσπισης της οικείας Οδηγίας (COM) 2022/684, ενώ εξετάζονται και οι αρχές που διέπουν το ποινικό δίκαιο και την Ένωση, ειδικότερα δε, αυτή της επικουρικότητας.