Η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τον κυβερνοχώρο: αυτόματη κυβερνοάμυνα και jus ad bellum

Η λειτουργία της αυτόματης κυβερνοάμυνας αποσκοπεί στην εξουδετέρωση μια κυβερνοεπίθεσης. Από τη στιγμή που ένα ηλεκτρονικό σύστημα ανιχνεύσει μια κυβερνοεπίθεση, η αυτόματη απάντηση μπορεί να στοχεύει όχι μόνο στην αποτροπή της αλλά και στη δράση μέσα στο δίκτυο του επιτιθέμενου, προκειμένου να καταστήσει ανενεργό το λογισμικό που την παράγει και ταυτοχρόνως να ανακτήσει τυχών κλεμμένα δεδομένα. Σκοπός, της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι να εξετάσει τη νομιμότητα της αυτόματης κυβερνοάμυνας, υπό το πρίσμα των κανόνων της χρήσης βίας στο διεθνές δίκαιο (jus ad bellum). Στο πρώτο μέρος της εργασίας, αναλύεται η έννοια της κυβερνοεπίθεσης μέσα από την αναλογική ερμηνεία της παραδοσιακής επίθεσης στον κινητικό χώρο, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τη διεθνή νομολογία και την πρακτική κρατών και οργανισμών. Στη συνέχεια, θα εξεταστεί το ζήτημα της απόδοσης της ευθύνης για μια κυβερνοεπίθεση, καθώς η ανωνυμία των χρηστών στο διαδίκτυο καθιστούν τη διαδικασία αυτή, κατά το διεθνές δίκαιο, συχνά προβληματική. Στο δεύτερο μέρος, αναλύεται η νομιμότητα της αυτόματης κυβερνοάμυνας κατά μιας «ένοπλης» κυβερνοεπίθεσης, βάσει των αρχών της αναγκαιότητας, αναλογικότητας και αμεσότητας. Τέλος, εξετάζεται το ζήτημα της αυτόματης κυβερνοάμυνας κατά μιας επικείμενης κυβερνοεπίθεσης όπως και κατά μη κρατικών δρώντων (ΜΚΔ), σε περίπτωση που αυτό κρίνεται απαραίτητο για την αποφυγή δυσμενών συνεπειών. Η μεθοδολογία της εργασίας βασίστηκε στην μελέτη και ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, στη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου και άλλων διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, σε ψηφίσματα και αποφάσεις των οργάνων των Ηνωμένων Εθνών καθώς και στην πρακτική κρατών και οργανισμών.