«Η «παραγωγική» Τεχνητή Νοημοσύνη ως όπλο στην υπηρεσία τρομοκρατικών ομάδων: ρύθμιση, λογοδοσία και προκλήσεις στον κυβερνοχώρο»

Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις πολυδιάστατες επιπτώσεις της ενσωμάτωσης της Παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (Generative AI) στο επιχειρησιακό δόγμα της σύγχρονης τρομοκρατίας. Κεντρικό ρευνητικό ερώτημα αποτελεί το κατά πόσον η χρήση προηγμένων αλγοριθμικών συστημάτων από μη κρατικούς δρώντες συνιστά μια απλή ποσοτική αναβάθμιση των δυνατοτήτων τους ή μια θεμελιώδη ποιοτική τομή που μεταβάλλει οντολογικά τη φύση της ασύμμετρης απειλής. Μέσα από την εξέταση μελετών περίπτωσης (ISIS, Χαμάς, Χεζμπολάχ), η ανάλυση τεκμηριώνει ότι η GenAI λειτουργεί ως στρατηγικός «πολλαπλασιαστής ισχύος» (force multiplier), επιτρέποντας τη διεξαγωγή επιχειρήσεων Γνωσιακού Πολέμου (Cognitive Warfare) μέσω της μαζικής παραγωγής deepfakes, αυτοματοποιημένης προπαγάνδας και ψυχολογικής χειραγώγησης. Παρά τον ψηφιακό χαρακτήρα της απειλής, η μελέτη αποδομεί τον μύθο της «αποεδαφικοποίησης», αποδεικνύοντας ότι η ψηφιακή τρομοκρατία παραμένει γεωπολιτικά εξαρτημένη από φυσικές υποδομές που φιλοξενούνται εντός «Αποτυχημένων Κρατών» (Failed States) ή «Γκρίζων Ζωνών». Στο νομικό σκέλος, η διατριβή εξετάζει την επάρκεια του Διεθνούς Δικαίου να διαχειριστεί την πρόκληση της αλγοριθμικής αυτονομίας («πρόβλημα του μαύρου κουτιού»). Διαπιστώνεται ότι τα παραδοσιακά κριτήρια ελέγχου δυσχεραίνουν την άμεση απόδοση ευθύνης (attribution). Ως απάντηση, προτείνεται η τελεολογική ερμηνεία του Άρθρου 8 του Παραρτήματος της Απόφασης 56/83 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, όπου η εντολή εισαγωγής δεδομένων (Prompt) εξισώνεται νομικά με την «Οδηγία» (Instruction), γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ ανθρώπινης πρόθεσης και μηχανικού αποτελέσματος. Δεδομένων των δυσκολιών στον εντοπισμό του δράστη, η εργασία υποστηρίζει τη στροφή από την κατασταλτική στην προληπτική ευθύνη μέσω του δόγματος της Δέουσας Επιμέλειας (Due Diligence). Βασιζόμενη στη νομολογία της υπόθεσης Corfu Channel και σε σύγχρονα ρυθμιστικά πρότυπα όπως το EU AI Act, συμπεραίνει ότι τα κράτη φέρουν θετική υποχρέωση θωράκισης των ψηφιακών τους υποδομών. Η παράλειψη άσκησης αποτελεσματικής εποπτείας δύναται να θεμελιώσει διεθνή ευθύνη, κλείνοντας έτσι το παράθυρο ατιμωρησίας που εκμεταλλεύονται οι τρομοκρατικές οργανώσεις.