Η συνθήκη για τη σταθερότητα, το συντονισμό και τη διακυβέρνηση στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΣΣΣΔ) ως εργαλείου εξόδου από την κρίση για την Ε.Ε.

Η μεγάλης έντασης οικονομική κρίση η οποία εκδηλώθηκε το 2007, με γενεσιουργό χώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με επίκεντρο τις τραπεζικές επισφάλειες και ειδικότερα την αδυναμία εξυπηρέτησης των στεγαστικών δανείων επεκτάθηκε ταχύτατα στις αναπτυγμένες χώρες και στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο, εξελισσόμενη σε μια παγκόσμια κατάσταση απειλούμενης οικονομικής ύφεσης στον ευρύτερο χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό τομέα. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στόχος ήταν η τόνωση της αγοράς και η λήψη μέτρων για τη στήριξη των επιχειρήσεων και της απασχόλησης, πάντα όμως λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο έδωσε προτεραιότητα στη δημοσιονομική πειθαρχία και τη νομισματική σταθερότητα. Η κρίση έδωσε το έναυσμα για ένταση των ανησυχιών σχετικά με τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους και την απαίτηση εργαλείων για την έξοδο από αυτή με παράλληλη δημοσιονομική εξυγίανση των χωρών της Ε.Ε. και εξασφάλιση μακροχρόνιας ανάπτυξης. Στη βάση αυτή δημιουργήθηκε το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και Σύγκλισης (Εuro Plus Pact), που αποτελείται από δύο πυλώνες, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ) και τη Συνθήκη για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΣΣΣΔ). Η Συνθήκη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως προσπάθεια επικαιροποίησης του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και βασικό όργανο οικονομικής διακυβέρνησης. Το βασικό ερώτημα που εξετάζεται στην παρούσα εργασία είναι εάν και εφόσον, η νέα αυτή Δημοσιονομική Συνθήκη λειτουργεί ως εργαλείο εξόδου από την κρίση για την Ε.Ε.