Μηχανισμοί διαχείρισης κρίσεων και διαχείριση γνώσης στις κρίσεις: η περίπτωση των Ενόπλων Δυνάμεων

Η παρούσα διατριβή, στα αρχικά της κεφάλαια, ολοκληρώνει την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας αναφορικά με τη διαχείριση κρίσεων και τη διαχείριση γνώσης. Μετέπειτα, με βάση πρωτογενείς πηγές που αφορούν την Ελλάδα και δευτερογενείς πηγές σχετικά με την Τουρκία, αναλύεται η εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Τουρκίας, τα εξοπλιστικά τους προγράμματα και ο τρόπος με τον οποίο οι δυο πλευρές διαχειρίζονται τις κρίσεις. Ακολούθως, ολοκληρώνεται η ανάλυση των κρίσεων του 1987 και 1996 (Σισμίκ και Ίμια), μέσα από την οποία εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα για τη διαχείριση κρίσεων και τη διαχείριση γνώσης στις κρίσεις από την ελληνική πλευρά. Ως προς την Ελλάδα, όλα τα παραπάνω υποστηρίζονται από συνεντεύξεις ανώτατων πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων που μετείχαν στις εν λόγω κρίσεις, ως λήπτες αποφάσεων και ως διαμορφωτές της πολιτικής. Πρόκειται για πρόσωπα, όπως ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Γεράσιμος Αρσένης, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (κατά την κρίση του 1996), Ναύαρχος (ε.α.), Χρήστος Λυμπέρης, ο Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού, (κατά την κρίση του 1996), Ναύαρχος (ε.α.) Ιωάννης Στάγκας, ο Α’ Υπαρχηγός του ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός (ε.α.) Στυλιανός Παναγόπουλος, οι Πτέραρχοι (ε.α.) Γεώργιος Σκαρλάτος (Υπαρχηγός Πολεμικής Αεροπορίας) και Ευάγγελος Γεωργούσης (Διοικητής Διοίκησης Αεροπορικής Εκπάιδευσης), ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, Μιχάλης Ιγνατίου και ο Αντισυνταγματάρχης (ε.α.), αναλυτής και εκδότης, Σάββας Καλεντερίδης.