Στρατηγική αποτίμηση της ελληνικής εθνικής αντίστασης (1941-1944)

Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στη διεξαγωγή μίας στρατηγικής αποτίμησης της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης (ΕΕΑ) η οποία αναπτύχθηκε στην επαρχία και στις πόλεις, μετά την εισβολή των Γερμανών και την εγκαθίδρυση της τριπλής Κατοχής, τον Απρίλιο του 1941. Διεξήχθη μία βιβλιογραφική μελέτη προκειμένου να αποσαφηνιστεί το συγκεκριμένο ζήτημα. Η εργασία διαρθρώνεται σε τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο από αυτά εξετάζουμε το διεθνές περιβάλλον κατά την περίοδο του 2ου Π.Π. Παρουσιάζονται τα κυριότερα ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την έκβαση του πολέμου, την τριπλή Κατοχή και τις συνέπειες αυτής στην ελληνική κοινωνία (πληθωρισμό, επισιτιστική κρίση). Στο 2ο κεφάλαιο θα αναφερθούμε στις Εθνικές Αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν στις υπό κατοχή περιοχές στην Ευρώπη και καταλήγουμε στον ελληνικό χώρο. Επίσης παρουσιάζεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο ιδρύεται η ΕΕΑ και η πολιτική κατεύθυνση των κυριότερων αντιστασιακών οργανώσεων. Στο 3ο κεφάλαιο παρουσιάζονται τα κυριότερα γεγονότα και οι δράσεις των Αντιστασιακών Οργανώσεων που συνέβησαν στην ύπαιθρο και στις πόλεις, τα κυριότερα σημεία τριβής μεταξύ τους, πως αυτά κατέληξαν σε ανοικτή εμφύλια σύγκρουση, τις γενεσιουργές αιτίες τους, αλλά και την επίδραση που είχε ο συγκεκριμένος ανταγωνισμός στα μετέπειτα ιστορικά γεγονότα. Μέσα στο πλαίσιο της Στρατηγικής αποτίμησης της ΕΕΑ, γίνεται ανάλυση του ρόλου του βρετανικού παράγοντα και πως αυτός επέδρασε στη ροή των ιστορικών γεγονότων που συνδέονται με αυτήν. Στη συνέχεια γίνεται προσπάθεια ποσοτικοποίησης των αποτελεσμάτων της Αντίστασης με παράθεση στοιχείων που σχετίζονται με έμψυχες απώλειες και υλικές καταστροφές. Στο 4ο κεφάλαιο γίνεται ο απολογισμός της ΕΕΑ κατόπιν παράθεσης των δικαιολογητικών σκέψεως και βάσει των στοιχείων που παρουσιάστηκαν στα προηγούμενα κεφάλαια και εξάγονται τα συμπεράσματα από την παρούσα πτυχιακή εργασία.