Η Τεχνητή Νοημοσύνη στην ελληνική δημόσια διοίκηση: η περίπτωση των προσωπικών δεδομένων

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (Artificial Intelligence) τείνει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων. Ξεκινώντας δειλά, αλλά σταθερά, έχει παρεισφρήσει στην καθημερινή ζωή, διεκδικώντας το δικό της μερίδιο από τις πιο απλές εργασίες των πολιτών. Αναλαμβάνοντας δράση τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, μέσα από τα επιμέρους στοιχεία της, η νέα αυτή τεχνολογία επιδιώκει να ικανοποιήσει τις ανάγκες των πολιτών. Η παγκοσμιοποίηση σε συνάρτηση με την 4η βιομηχανική επανάσταση, την οποία διανύουμε, επιβάλλει την άμεση υιοθέτηση των νέων αυτών ψηφιακών εργαλείων ασθενώντας τα όρια της ιδιωτικότητας του ανθρώπινου βίου. Στο σημείο αυτό, έγκειται η μεγάλη σημασία του θεσμικού καθορισμού της χρήσης των νοήμονων συστημάτων της Τεχνητής Νοημοσύνης. Οι κίνδυνοι για τα προσωπικά δεδομένα από την παράτυπη και αδιάκοπη χρήση των αυτοματοποιημένων διαδικασιών αποτελεί καίριο και σύγχρονο ζήτημα. Επομένως, παρά την προστιθέμενη αξία της ΤΝ για τους φορείς του δημοσίου τομέα, οι προκλήσεις παραμένουν υπέρμετρες γιαυτό και τα παραδείγματα εφαρμογής της στον τομέα αυτό είναι ελάχιστα ως μηδαμινά. Ως εκ τούτου, προάγεται συνεχώς η θεσμική κατοχύρωση της χρήσης των νέων ψηφιακών εργαλείων η οποία θα λειτουργεί σε συνδυασμό με την αντίστοιχη ανθρώπινη εποπτεία. Εκτός των ανωτέρω, στην παρούσα μελέτη θα επιτευχθεί μια εκτενής αναφορά στην προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ρυθμίσει νομικά την χρήση και λειτουργία των συστημάτων ΤΝ. Η ρύθμιση αυτή επιτυγχάνεται μέσα από την Πράξη για την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία θα λειτουργεί συμπληρωματικά με τον Γενικό Κανονισμό για τα Προσωπικά Δεδομένα προσφέροντας, με αυτόν τον τρόπο, αποτελεσματικότερη προστασία στα δικαιώματα των πολιτών απ’ την αυτοματοποιημένη επεξεργασία τους.