Δημόσια διοίκηση και συμμετοχικά δικαιώματα του πολίτη

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τη συμμετοχή του πολίτη στη σύγχρονη ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Οι όψεις του θέματος που θα μελετηθούν, αφορούν στην έννοια και στις πτυχές της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης, στην έννοια του Πολίτη μέσα από τη σχέση που αναπτύσσει με τη Διοίκηση και στα συμμετοχικά δικαιώματα, που του κατοχυρώνει το Σύνταγμα. Αρχικά, γίνεται μια προσπάθεια προσέγγισης της έννοιας της Δημόσιας Διοίκησης, με μία παράλληλη ανάλυση των τρωτών σημείων της, ώστε να καταδειχθεί γιατί στη σύγχρονη Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως αναποτελεσματική, καθώς «εγκαλείται» για πλείστα φαινόμενα διαφθοράς, αναξιοκρατίας, γραφειοκρατίας, ευνοιοκρατίας και έντονης πολιτικοποίησης. Ως εκ τούτου, η σχέση που αναπτύσσει ο διοικούμενος με τη Διοίκηση, χαρακτηρίζεται έντονα εχθρική, βασισμένη σ΄ ένα άνισο, μονομερές και εξουσιαστικό χαρακτήρα εκ μέρους της Διοίκησης. Όμως, το Δημόσιο είναι προϋπόθεση για τη θέσπιση των κανόνων, τον έλεγχο, την καταστολή και τελικά την αναπαραγωγή και πρόοδο ολόκληρης της κοινωνίας. Συνεπώς, στόχος του εν λόγω πονήματος, είναι να τονιστεί η αξία της Δημόσιας Διοίκησης και η αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού της, στη βάση της δημιουργίας με τους πολίτες μιας ειλικρινούς σχέσης επικοινωνίας και αντιμετωπίζοντάς τους ως ισότιμους εταίρους και κοινωνούς του διοικητικού μηχανισμού. Ισχυρά εχέγγυα που παρέχει το Σύνταγμα στους πολίτες και τα οποία συνιστούν και τα πιο αποτελεσματικά μέσα προστασίας τους, είναι τα συμμετοχικά δικαιώματα. Στο μεγαλύτερο μέρος, λοιπόν, της διπλωματικής μου εργασίας επικεντρώνομαι στα τρία πιο ουσιώδη, κατά τη γνώμη μου, συμμετοχικά δικαιώματα, το δικαίωμα της πρόσβασης στα διοικητικά έγγραφα, το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης και το δικαίωμα του «αναφέρεσθαι» στις διοικητικές αρχές. Ύστερα από την όσο το δυνατόν πληρέστερη ανάλυση των ανωτέρω, επιθυμείται να καταδειχθεί ότι ο πολίτης, ναι μεν έχει αναγνωριστεί εκ του Συντάγματος συμμέτοχος της διοικητικής δράσης, αλλά θα πρέπει να υπάρξει και εν τοις πράγμασι ενίσχυση και σεβασμός των δικαιωμάτων του, ώστε αυτό να αποβεί προς όφελος όλης της Κοινωνίας και να εδραιωθεί μία αποτελεσματικότερη και δικαιότερη μορφή Διοίκησης.