Η στρατηγική των ΗΠΑ και της ΕΕ για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος: μια συγκριτική ανάλυση

Αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι το οργανωμένο έγκλημα αποτελεί μια γιγαντιώδη πρόκληση για τη διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια καθώς συσχετίζεται πλέον ξεκάθαρα με τη χρηματοδότηση και επομένως προώθηση της τρομοκρατίας, τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και οι ΗΠΑ έχουν γίνει πιο ενεργές στον αγώνα για την πρόληψη και καταστολή του, όχι μόνο σε εσωτερικό επίπεδο αλλά κυρίως και διεθνώς. Ο λόγος για τον οποίο επιλέχθηκαν να συγκριθούν δυο (όχι και τόσο) διαφορετικά πολιτικά μορφώματα είναι διττός: αρχικά τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ διαθέτουν το πιο εξελιγμένο νομικό πλαίσιο ως αρωγό για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος. Ο δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά ως προς την αντίληψη που υπάρχει ανάμεσα στην ΕΕ και στις ΗΠΑ σχετικά με τη σχέση της (υπερ)εθνικής ασφάλειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες αντιμετωπίζουν μια πολύ σοβαρή μορφή εγκληματικότητας, η οποία προκαλεί σοβαρές ζημίες και των οποίων η βία είναι γνωστή, οδηγεί αναπόφευκτα σε συζητήσεις περί μερικής αναστολής δικαιωμάτων, ελευθεριών και εγγυήσεων των παρανομούντων ακριβώς λόγω του ότι ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτω είναι σε μεγάλο βαθμό ασυμβίβαστος με την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτού του είδους της εγκληματικότητας. Η εργασία δομείται σε τρία μέρη. Ο στόχος είναι αρχικά να προσδιορίσει την έννοια του οργανωμένου εγκλήματος μέσα από τον τρόπο αντιμετώπισής του τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένας ενιαίος ορισμός για αυτό θα δούμε στο πρώτο μέρος της εργασίας πως οι στόχοι των στρατηγικών καταπολέμησής του στα δυο αυτά πολιτικά μορφώματα είναι παρόμοιοι. Στο δεύτερο μέρος και με βάση τις προτεραιότητες που προκύπτουν ως προς την αντιμετώπιση συγκεκριμένων ειδών εγκληματικών δράσεων, παρουσιάζονται και συγκρίνονται τα βασικά νομοθετικά μέτρα και η επιχειρησιακή, δικαστική και διεθνής συνεργασία που έχουν αναπτυχθεί προς αυτό το στόχο. Το τρίτο και τελευταίο μέρος αναφέρει τα όρια της αντεγκληματικής πολιτικής τόσο των ΗΠΑ όσο και της ΕΕ που προκύπτουν κυρίως λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας και της διαφθοράς, ενώ απαντά και στο βασικό δίλημμα της εποχής: ανθρώπινη ασφάλεια με κάθε κόστος ή προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Εδώ παρουσιάζεται και η μεγάλη διαφορά ως προς τις μεθόδους που επιλέγουν τα δυο μέρη προκειμένου να επιτύχουν τον κοινό σκοπό της μείωσης των σοβαρών μορφών εγκληματικότητας.