Δίκτυα, καινοτομία και γνώση σε περιοχές απομακρυσμένες γεωγραφικά από τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας

Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει τον τρόπο διάχυσης των νέων γνώσεων και κατά συνέπεια τον τρόπο ανάπτυξης της καινοτομίας των επιχειρήσεων, που δραστηριοποιούνται σε περιοχές της υπαίθρου. Η έρευνα επικεντρώθηκε σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις της ελληνικής υπαίθρου, που απασχολούνται σε διάφορους κλάδους της οικονομίας και απέχουν γεωγραφικά από τα πυκνά δίκτυα των μεγάλων αστικών περιοχών και τις οικονομίες αστικοποίησης αυτών. Μεθοδολογικά, στα πλαίσια της παρούσας διδακτορικής διατριβής, επιλέχθηκε ένα δείγμα από 35 μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε μη αστικές περιοχές της Ελλάδας και παράλληλα διαμορφώθηκε ένα ειδικά δομημένο ερωτηματολόγιο, που απευθυνόταν στους εκπροσώπους των επιχειρήσεων του δείγματος. Στη συνέχεια τα στοιχεία συλλέχθηκαν μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων και εφαρμόστηκε ποιοτική ανάλυση για την εξαγωγή των βασικών συμπερασμάτων. Ειδικότερα διαπιστώθηκε συσχέτιση της οργανωτικής εγγύτητας, με τις επιχειρήσεις του δείγματος που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενημέρωσης και της επικοινωνίας, καθώς και στον τομέα των επαγγελματικών, των επιστημονικών και των τεχνικών δραστηριοτήτων, για την ανάπτυξη των καινοτόμων δραστηριοτήτων τους. Αντίθετα οι επιχειρήσεις που απασχολούνται στον γεωργικό τομέα, καινοτομούν με νέες γνώσεις που αποκτούν μέσω της προσωρινής πρόσωπο με πρόσωπο γεωγραφικής εγγύτητας. Παράλληλα η συνεργασία των επιχειρήσεων του δείγματος με πελάτες και η συμμετοχή τους σε εκθέσεις, στοχεύουν στην απόκτηση πληροφοριών όσον αφορά στην αγορά που απευθύνονται και δραστηριοποιούνται οι εν λόγω επιχειρήσεις, ενώ η συνεργασία τους με πανεπιστημιακούς φορείς έχει ως στόχο, τη δημιουργία νέων ιδεών για την εμπορευματοποίηση της καινοτομίας. Τα παραπάνω ευρήματα επιβεβαιώνουν εν μέρει την υφιστάμενη διεθνή βιβλιογραφία, καθιστώντας τη γεωγραφική «θέση» των επιχειρήσεων στην αγορά, ως τον λιγότερο σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της καινοτομίας.