Παραγραφή φορολογικών υποθέσεων κατά τη νομολογία

Η θέσπιση του Κ.Φ.Δ (Ν.4174/2013) , που ρύθμισε κατά τρόπο ενιαίο το ζήτημα της παραγραφής του δικαιώματος του Δημοσίου προς επιβολή φόρου για όλα τα είδη των φορολογιών και έθεσε καινούρια χρονικά όρια και κανόνες για την παραγραφή, σε συνδυασμό με τις αλλεπάλληλες και διαδοχικές παρατάσεις του χρόνου παραγραφής των φορολογικών υποθέσεων, στις οποίες συστηματικά προέβαινε επί σειρά ετών ο νομοθέτης , έφεραν στην επικαιρότητα τον θεσμό της φορολογικής παραγραφής κατά τα τελευταία έτη , προκαλώντας ατέρμονες θεωρητικές συζητήσεις, και κινητοποιώντας τη νομολογία, ώστε να δοθούν απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα ως προς τα επιτρεπτά όρια αυτής. Οι Φορολογικές Αρχές, λόγω ελλείψεως κατάλληλων μέσων και επαρκούς ανθρώπινου δυναμικού, αδυνατούσαν να διεξάγουν τους οικείους φορολογικούς ελέγχους εντός του κανόνα της πενταετούς παραγραφής, ενώ, από την άλλη πλευρά, προβάλλοντας επιχειρήματα νομιμότητας και συνταγματικότητας ως προς τις θεσπιζόμενες παρατάσεις και την ενεργοποίηση των εξαιρετικών μορφών παραγραφής, όπως η δεκαετής. Οριστικές απαντήσεις στα ανακύψαντα ζητήματα έδωσε , εν τέλει, η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία, ιδίως από το έτος 2017 και εντεύθεν, με σειρά σχετικών αποφάσεων, αποσαφήνισε το τοπίο και αποκρυστάλλωσε τις αρχές και τους κανόνες, στους οποίους πρέπει να υπακούει η φορολογική παραγραφή, κρίνοντας παράλληλα, κατά τρόπο αμετάκλητο, τόσο τις σχετικές νομοθετικές επιλογές όσο και τις ακολουθείσες πρακτικές της Φορολογικής Διοίκησης. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η επισκόπηση της ανωτέρω κρίσιμης νομολογίας και η παρουσίαση των συμπερασμάτων, που απορρέουν και εξάγονται από αυτή.