Το δικαίωμα της πληροφόρησης κατά τη διοικητική διαδικασία και η προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα

Η αρχή της διαφάνειας, ως έκφανση του Κράτους Δικαίου, «επιτυγχάνεται» μέσω του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της πληροφόρησης και του ειδικότερου δικαιώματος πρόσβασης στα έγγραφα. Κάθε διοικούμενος που συνεργάζεται με τη Διοίκηση θα πρέπει να απολαμβάνει πλήρως των δικαιωμάτων αυτών. Ωστόσο, στις μέρες μας, η Διοίκηση δραστηριοποιείται μέσα στην Κοινωνία της Πληροφορίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από αυτή. Με την υποβολή αιτήματος πρόσβασης στα διοικητικά έγγραφα επέρχεται και η συνακόλουθη πρόσβαση σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Επομένως, αναδεικνύονται δύο ίσης ισχύος δικαιώματα πάνω σε έννομα αγαθά, αυτό της ελεύθερης πρόσβασης στα έγγραφα- πληροφόρησης και της προστασίας προσωπικών δεδομένων ή πληροφοριακής αυτοδιάθεσης. Συχνά, τα δικαιώματα αυτά συμπορεύονται έχοντας συμπληρωματική σχέση, ενώ, άλλοτε έρχονται σε σύγκρουση λόγω της αδυναμίας παράλληλης και ίσης ικανοποίησής τους. Στην παρούσα ανάλυση, γίνεται παρουσίαση του εθνικού και ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου γύρω από τα δύο προς εξέταση δικαιώματα, με παράλληλη εξέταση της νομολογίας και των βασικών γνωμοδοτήσεων. Απώτερος σκοπός είναι η προσέγγιση του τρόπου αντιμετώπισης της συγκρουσιακής κατάστασης των δικαιωμάτων, καταρχήν, μέσω της σχετικής νομοθεσίας. Έπειτα, στα σημεία που αυτή εμφανίζει κενά κρίνεται απαραίτητη η προσφυγή σε μεθοδολογικά εργαλεία, όπως της αρχής αναλογικότητας- πρακτικής εναρμόνισης των συμφερόντων και της in concreto στάθμισης της εκάστοτε περίπτωσης, τα οποία συντελούν στη κάλυψη των κενών αυτών και στην αποφυγή της ατέρμονης ασάφειας και διαμάχης. Τέλος, γίνεται μία σύντομη αναφορά στις θεσμικές εγγυήσεις που παρέχονται στον διοικούμενο για την πληρέστερη προστασία των δικαιωμάτων του.