Ελληνικής υπηκοότητας μειονοτικοί μαθητές σε σχολεία της Αθήνας

Με βάση τις διάφορες θεωρίες που έχουν διατυπωθεί, αλλά και τα αποτελέσματα πολυάριθμων και πολύχρονων ερευνών το σχολείο λειτουργεί σαν θεσμός αναπαραγωγής των κοινωνικών ανισοτήτων, και παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη περί ισότητας των ευκαιριών στην εκπαίδευση αναπαράγει την κοινωνική διαστρωμάτωση, με αποτέλεσμα η ποσοτική παρουσία των κοινωνικά αδικημένων μαθητών να μειώνεται όσο, ανεβαίνει η βαθμίδα της εκπαίδευσης, και να ελαχιστοποιείται στην τριτοβάθμια. Η παρούσα εργασία έχει στοχεύει να διαπιστώσει, εάν πράγματι το σχολείο βάζει, σύμφωνα με τις υπάρχουσες θεωρίες αλλά και έρευνες, κοινωνικά και οικονομικά εμπόδια στην μόρφωση μαθητών, οι οποίοι παρά την μειονοτική τους ταυτότητα, ως τουρκογενείς ή Τσιγγάνοι, είναι Έλληνες πολίτες και δικαιούνται, σύμφωνα πάντα με το σύνταγμα της χώρας μας ίσα δικαιώματα στην μόρφωση. Παράλληλα μέσα από κάποιες συνεντεύξεις των ίδιων των μαθητών γίνεται μια προσπάθεια ανίχνευσης των παραγόντων που είτε σε ορατό είτε σε αθέατο επίπεδο δρουν ως μηχανισμοί αποκλεισμού των συγκεκριμένων μαθητών από την εκπαιδευτική διαδικασία. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε στην παρούσα έρευνα δείγμα μαθητών από τρία σχολεία του κέντρου της Αθήνας δύο μονοπολιτισμικά και ένα πολυπολιτισμικό με σκοπό, μέσα από τον λόγο των ίδιων των μαθητών, να υπάρξει μια εικόνα της σχολικής πραγματικότητας και του τρόπου με τον οποίο την βιώνουν οι ίδιοι οι μαθητές.