Η στάση των ανώτατων δικαστηρίων των κρατών-μελών απέναντι στο ζήτημα της υπεροχής του ενωσιακού δικαίου επί του εθνικού δικαίου

Στα πλαίσια αυτής της εργασίας θα εξετάζεται συνοπτικά η αρχή της υπεροχής καταρχήν από τη σκοπιά του ενωσιακού δικαίου έτσι όπως έχει παγιωθεί νομολογιακά από το ΔΕΚ, ελλείψει ρητής διάταξης εντός του δικαίου της ΕΕ, ενδεικτικά με τις αποφάσεις Costa/ENEL, Internationale Handelsgessellschaft mbH (Solange I), Simmenthal και Foto-Frost, για να γίνει κατανοητή στον αναγνώστη πως αντιλαμβάνεται η ίδια η έννομη τάξη της ΕΕ την έννοια της εν λόγω υπεροχής. Πιο αναλυτικά θα εξετασθεί η αρχή αυτή από τη σκοπιά του εθνικού δικαίου των κρατών-μελών και η θεμελιωτική βάση αυτής της αρχής στο εκάστοτε εθνικό Σύνταγμα. Το πρόβλημα εδώ που εντοπίζεται είναι εάν θα γίνει αποδεκτή μια τέτοια υπεροχή και πως, με ποια νομική βάση. Για παράδειγμα, τα ελληνικά δικαστήρια αμφιταλαντευόμενα χρησιμοποιούν ως νομική βάση της αρχής αυτής άλλοτε γενικά τη διάταξη του άρθρου 28, άλλοτε τη διάταξη του άρθρου 28 παρ. Ι και άλλοτε τη διάταξη του άρθρου 28 παρ. ΙΙ του ελληνικού Συντάγματος και συνήθως όχι την ίδια τη φύση του ενωσιακού δικαίου (με ελάχιστες εξαιρέσεις).